Το Μαγικό Ραβδάκι του Μαζί

Μέρα Τρίτη. Εγώ στους δρόμους... με την καρδιά κομμένη σαν θρυμματισμένος πάγος. Στα τρένα.
Για αλλού να ξεκινάω και αλλού να καταλήγω. Σαν ηρωίδα κάποιας ρομαντικής κομεντί (;).
Παρασυρόμενη απο το πλήθος με ένα μικρό θέλω στο μυαλό το οποίο έχει μάθει να πνίγεται πια και να σωπαίνει. Στοιβαγμένη ανάμεσα στους πολλούς. Αγνοούμενη απο τους πιο πολλούς.
Ξαφνικά σε ένα κρεβάτι κρύο και μετά πάλι στους δρόμους, να επιστρέφω στη βάση μου, να δαμάζω τις ανάσες μου. Δεν είσαι εδώ και τώρα πια το έχω συνηθίσει. Βολεύομαι αναπαυτικά στη σιωπή του τώρα μου, στα λιμνάζοντα νερά που δεν βρέθηκε κανείς τους να ταράξει.
Να εστιάσω στο κρύο κρεβάτι πάω... να σκεφτώ τι μου συμβαίνει, γιατί φέρομαι τόσο άτσαλα, γιατί χορεύω στην κόψη του ξυραφιού, γιατί δεν νιώθω πια τον κίνδυνο... Πάω να αναρωτηθώ... αλλά και πάλι δεν αναρωτιέμαι. Αξίζουν λίγο απο το χρόνο μου αλλά προτιμώ να κοιτάζω έξω απο το τρένο και να απέχω.
Βρήκα μια θέση και κάθισα. Κόσμος να σπρώχνεται. Και εγώ βρήκα μια θέση. Απόλαυσα την καλοτυχία μου σαν μικρό παιδί. Χαμογέλασα κρυφά, όπως όταν ανοίγει η πόρτα του μετρό ακριβώς μπροστά μου, για να μπω πρώτη. Ίσως και να ήταν η τυχερή μου μέρα.
Μας κατέβασαν στην επόμενη στάση. Ο συρμός επέστρεφε εις τα οπίσω και εγώ ήθελα να πάω μπροστά. Και εκεί μπερδεύεται το μπροστά με το πίσω. Το παρελθόν αγγίζει το παρόν και σκέφτεσαι..."Πού είναι το κακό;"
Έπρεπε να πάω σπίτι. Στους δρόμους απεγνωσμένοι άνθρωποι, τους άλλαξαν τον προορισμό και είχαν ξεχυθεί στο δρόμο σταματώντας τα ταξί. Συνήθισα να μπερδεύεται ο προορισμός μου. Να φυσάει ο άνεμος τις ταμπέλες και εκείνες να δείχνουν αλλού... απο την ανάποδη.
Αποσιωπητικά μετά. Ασήμαντες στιγμές σαν τους εισαγωγικούς τίτλους μια ταινίας μικρού μήκους. Ποιός πλήρωσε εισιτήριο για να διαβάσει τους τίτλους;
Αλάρμ μπροστά στο υψωμένο ανάστημα του πύργου σου. Εκεί κατέβηκα. Εκεί κατέβηκες.
Αν ήμουν δρόμος, θα λεγόμουν "Δεν ξέρω".
Δεν ήταν το ίδιο. Όλα ήταν εκεί. Στην ίδια θέση. Ακόμα και εσύ. Εσύ που λείπεις πάντα.
Και εγώ...;
Ένα ραβδάκι μαγικό μας φέρνει κοντά.
Και εγώ...;
Ένας δρόμος... με ταμπέλα "Δεν ξέρω". Είμαι εδώ αλλά δεν ανήκω εδώ. Πώς τα όνειρα μου ταξιδεύουν ακόμα εδώ; Πώς σε ερωτεύτηκα; Πόσα μαγικά ραβδάκια μου κάνανε ζημιά;
Κάποιος με κοιτούσε και γελούσε, ήμουν σίγουρη.
Και μετά απο το ισόγειο μέχρι τον 6ο. Μαζί.
Πόσες φορές είχα ευχηθεί να ζήσω αυτό το ανέβασμα...!
Πρόσεχε τι εύχεσαι μου είχαν πει.
Το θυμάσαι και εσύ.
Το φιλί, την αγκαλιά, τις ανάσες που μπλέχτηκαν... Τα θυμάσαι.
Το είδα στο βλέμμα σου.
Το άρωμα σου το ίδιο... να πλανάται στο χώρο. Να θέλει να σαγηνεύσει.
Δεν θα κάνω την ίδια κίνηση.
Ίσως να μην είμαι πια η ίδια. Πέρασε καιρός. Καιρός πολύς. Μα δεν με άλλαξε ο καιρός.
Η στιγμή εκείνη με άλλαξε.

Κενό.

Fish

Για Όλα Φταίνε οι Γκόμενες (;)

Κοιτάζω γύρω μου.
Εμφανίσεις για το Θεαθήναι...
Φουστανάκια, μαλλάκια. Ίδιες όλες. Ίδιο ύφος και ποιότητα
Αυτό παρήγγειλαν οι άντρες και αυτό γεύονται.
Ή μάλλον δεν ξέρω κατά πόσο το γεύονται και τι γεύση έχει.
Δεν θέλω να πω πολλά. Δεν ξέρω πόσοι διαβάζουν και πόσοι συμφωνούν αλλά ούτε και πόσοι κατάλαβαν. Απλώς κουράστηκα τις κόπιες και το μοντέλο της γυναίκας να είναι συγκεκριμένο Να φοράμε λίγα για να τραβήξουμε τα βλέμματα και αν δεν βάλεις τα λαμέ σου στο μπαράκι νιώθεις εκτός θέματος. Με πρότυπο ομορφιάς τη Βανδή και την Τζούλια δεν θα ζήσω. Μα ποιός ψάχνει την ουσία σε αυτή την πόλη; Και αν του τύχει και την βρει την αντέχει;
Άλλωστε το ξέρω: Θέλει κόπο η ουσία ενώ το βρακάκι της κυρίας με τα λαμέ φαίνεται εύκολα.
Ίσως πάλι υπερβάλω. Απλά είναι άγραφος νόμος. Και εγώ με τους νόμους δεν τα πήγα ποτέ καλά.

Δεν θα κάτσω να ψάξω ποιός φταίει, τα media ή το μυαλό μας. Δεν με απασχολεί.
Το μόνο που ξέρω είναι πως λάμπει η απλότητα, χωρίς πολλές ιστορίες και φτιασίδια.
Και αν τα μάτια σου δεν είναι μεγάλα, μη τα τρελάνεις στο μολύβι και στα smokey eyes. Αρκεί που είναι λαμπερά και "ομιλητικά". Καθρεφτίζεται η ομορφιά και η αλήθεια του ανθρώπου στο χαμόγελο του, χωρίς τακούνια και ντεκαπάζ.
Ποιός γεννιέται αψεγάδιαστος; Άνθρωπος είναι εκείνος που δέχεται τα ελαττώματα του και τα στολίζει με το χαμόγελο του, την προσφορά και την αγάπη του για τους άλλους.

Θα φορέσω τον εαυτό μου το καλοκαίρι.
Ελπίζω να φορεθεί πολύ φέτος και ας μην είναι της μόδας.

Οι υπόλοιπες ας ταϊσουν τα ψάρια...

Ονειρο-Πώληση...

Διαφορές. Μικρές, μεγάλες.
Τείχη. Απροσπέραστα και άπειρα.
Τόσο κοντά και τόσο μακρυά.
Κάνουμε καθημερινά την ίδια διαδρομή με το τρένο. Πατάμε στα ίδια βήματα. Ακούμε τους ίδιους ήχους.
Πώς γίνεται;
Να αναπνέουμε τον ίδιο αέρα. Να κοιτάζουμε τον ίδιο ουρανό. Να κάνουμε ευχή στο ίδιο αστέρι. Και ύστερα τοίχος, πάγος, ερημιά.
Έχει φύγει το κορμί μα το όνειρο ακόμα ξαγρυπνά στα ίδια λημέρια
Εκεί που γεννήθηκε. Πώς να απαρνηθεί τη γέννηση του; Πώς να ξεχάσει τη σύλληψη του;
Παλεύω και πολεμώ. Χωρίς να ξέρω ποιός είναι σύμμαχος και ποιός είναι εχθρός.
Δεν έχω εικόνες και ήχους πια. Μα η καρδιά σταματά με την ιδέα οτι στέκεσαι απέναντι μου.
Είμαι στο ενδιάμεσο στάδιο; στην αρχή; ή στο τέλος;
Το ορίζω εγώ πια;
Τι ορίζω εγώ; Ποιά νήματα κουνάω;
Παλιάτσος ή θεατής;
Διαφορές και πάλι. Πως γίνεται να διαφέρουμε και να διαφωνούμε και να είμαστε τόσο ίδιοι;
Προχώρησα μπροστά σε άλλα όνειρα και άλλους στόχους.
Όμως το ακούω καθαρά ανάμεσα στους ψιθύρους που μπλέκονται με την ανάσα σου...
"Τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο"
Το φιλί το πρώτο θα μείνει φυλακισμένο εκεί... σε ένα ασανσέρ μεταξύ 4ου και 5ου... στο ανέβασμα... και μια αγκαλιά με πάθος στο ισόγειο.
Κάθε μέρα το συναντάς μπαίνοντας.
Πώς γίνεται να το θυμάμαι μόνο εγώ;

-

Θέλω. Να Ερωτευτώ.

ΤΕΛΟΣ Εποχής

Αυτό το μπλογκ αποτελεί το χρονικό μιας χυλόπιτας...






Όσα έγραψα, εξομολογήσεις ήταν... σκέψεις της στιγμής και της στιγμούλας, προσπάθεια ενδοσκόπησης και απενεχοποίησης... ενοχοποίησης και καταδίκης μαζί. Και είπα να τα γράψω εδώ γιατί σε πρώτη φάση δεν μπορούσα να τα απευθύνω στον κατάλληλο ή στον ακατάλληλο... όπως το βλέπει ο καθένας... άσχετα αν τελικά του τα έλεγα με θράσος.







Αλλά ποιός νοιάζεται!; Και τι πειράζει; Έτσι μου κάπνιζε κάθε τόσο να κάνω ντου, να του πετάω στα μούτρα την αλήθεια μου και να φεύγω.







Γιατί το ρημάδι μου δεν μπορώ να το κρατώ κλειστό.




Αυτό είμαι. Η χαζή και η έξυπνη, η στριμμένη και η καλοσυνάτη ανάλογα με την περίσταση.






Μα ανάρμοστη στα δήθεν και τα πρέπει, ανίκανη να γίνω θύμα της ταμπέλας, να μπω στο τσουβαλάκι των πολλών και να αράξω εκεί... για όσο κρατάει ένας καφές ή μια ζωή.






Απροσάρμοστη στον τόπο και το χρόνο. Δεν εντάσσομαι. Ποιός χρόνος μου υπαγορεύει τους νόμους του και ποιός τόπος μπορεί να με καταδικάσει;Ο χρόνος είναι αυτό που μετράω εγώ και ο τόπος ορίζεται ως τα όρια του δικού μου κόσμου... αν υπάρχουν όρια.


Τις επιλογές των άλλων τις σέβομαι αλλά δεν τις υπακούω, ειδικά όταν έχουν αντίκτυπο στις δικές μου. Και αν η επιλογή σου δεν με σέβεται, την αγνοώ και εγώ.







Σε μπέρδεψα, το ξέρω.






Δεν ήθελα να εγκλωβιστώ σε μια εισαγωγή δεδομένη με ακρογιαλιές και όνειρα, έχω γράψει ήδη άπειρα για αυτά... Ακροβατώ στις μύτες ενός κειμένου που ακολουθεί τα μονοπάτια του αδιεξόδου του μυαλού μου, τα άβατα και τα ανέπαφα της ψυχής μου.



Κοιτούσα τον κόσμο έξω από το παράθυρο του λεωφορείου σήμερα και σκέφτηκα πως η ευτυχία είναι τόσο κοντά μας. Στο έξω, στο πέρα από μας, στα χρώματα, στις μυρωδιές, στα χαμόγελα που έχουν οι περαστικοί ενώ μιλάνε στο τηλέφωνο. Στους καβγάδες και στις αντιπαραθέσεις. Στα φιλιά στις εισόδους των πολυκατοικιών και στα κλεφτά ενώ είσαι έτοιμη να ανοίξεις την πόρτα του αυτοκινήτου. Στη φωνή που σου έλειψε. Στο χέρι του ανήμπορου που βοηθάς να περάσει το δρόμο. Στα μάτια των παιδιών που πια ξενοιάζουν από τα σχολεία. Στο άγχος του πρώτου ραντεβού. Στο τρέξιμο της γριάς για να προλάβει το λεωφορείο και μόλις μπει σέρνεται και κάνει τη κουτσή για να της παραχωρήσεις την θέση σου. Σε αυτά τα μικρά και τα μεγάλα, που μπορώ να σκεφτώ εκατομμύρια. Εκεί κρύβεται μια σταγόνα ευτυχίας... η οποία είναι αρκετή για να ξεδιψάσεις.


Θέλω να γαντζώνομαι μόνο από τα όνειρα και τις ελπίδες μου και όχι από ανθρώπους φευγάτους με λέξεις φευγαλέες... διακεκομμένες... ωμές... χωρίς χρώμα και ρυθμό.



Δεν θέλω να πατάω γερά, θέλω να χορεύω πετώντας... σχεδόν στις μύτες... Λίγο έδαφος και τα μάτια στον ουρανό. Πάντα με τραβάει ο ουρανός, σαν αόρατος μαγνήτης. Σαν μικρό παιδί που μου υπενθυμίζει πάντα την ύπαρξη του. "Κοίτα με! Γνώρισε με! Έλα πιο κοντά!"


Πληγές υπάρχουν ακόμα.


Δεν θα τις απαρνηθώ. Δεν ωφελεί άλλωστε. Αλλά έχω τόσα πολλά να μοιραστώ εκτός από πληγές και απογοήτευση. Προβληματισμούς και πόνο της αδιαφορίας.


Έχω τόσα πολλά μέσα μου και γύρω μου που θέλω να μοιραστώ μαζί σας.



Δεν θα μείνω στην απουσία. Ίσως αφιερώθηκα και αφιέρωσα σε αυτήν αλλά εκείνη ποτέ δεν σου δίνει τίποτα και είπα να μη την υπολογίζω πια. Αφιλότιμη η απουσία, αχάριστη.


Της έδωσα μορφή και διαστάσεις και εκείνη με τη σιωπή της νόμιζε πως ξεπληρώνει.

Φωτεινό προσπαθώ να κρατήσω το βλέμμα μου. Αυτή είναι η φύση του. Γι αυτό γεννήθηκε.

Θα συνεχίσω να λέω αυτό που σκέφτομαι.
Θα εξακολουθήσω να παρασύρομαι από τα συναισθήματα.
Θα συνεχίσω να δέχομαι ότι είναι πιο δυνατά από μένα, από τις δεσμεύσεις και τα όρια που βάζω στον εαυτό μου.
Και αν περνάω από τους ίδιους δρόμους, άλλη είμαι και άλλη θα είμαι αύριο.
Το έμαθα πια, να αποδέχομαι τον εαυτό μου και τις αλλαγές του.






Το ύφος αλλάζει. Το ήθος παραμένει. Οδηγός το όνειρο. Δεν αλλάζω γειτονιά.




Αλλάζω συνήθειες αλλά όχι ταυτότητα.
Αλλάζω σκέψεις αλλά όχι όνειρα.
Αλλάζω εικόνες αλλά όχι ματιά.



Συχνά παρατηρώ μπλογκερς να μετακομίζουν ή να εγκαταλείπουν, είτε γιατί πέρασε η φάση είτε γιατί άλλαξε η διάθεση ή η αφορμή. Ίσως οι αιτίες να είναι άλλες.


Το μπλογκ είναι σπιτικό και ένα σπιτικό δεν έχει πάντα τις ίδιες μυρωδιές.


Άλλοτε έχει γλέντια και χορούς και άλλοτε μοναξιά και πλήξη.


Θα συνεχίσει να φιλοξενεί και να προσκαλεί...




Αλλάζω σας είπα...


μα αν κάποια στιγμή θυμηθώ τα παλιά και μιλήσω...


μη σας ξενίσει...


Τα σπιτικά κουβαλούν και αναμνήσεις.
Αόρατα βήματα εκείνων που πέρασαν. Ήχοι και λέξεις σκόρπιες.
Ανάμεσα και ενδιάμεσα. Να παρεμβαίνουν και ας έχουν πάψει να συμβαίνουν.






Τέλος εποχής.


Πάμε από την αρχή...






Κόβω κορδέλα, μοιράζω όνειρα!


Δρόμος, όπου φυσάει ο άνεμος.


Για όπου μας βγάλει.




Στόχος, ο Ουρανός.
















Καλώς Ήρθατε!

ΥΓ: Α!και κάτι ακόμα... Η αρχή μου ψάχνει soundtrack! Μελωδία για να την ντύσω!

Τραγούδι να την συνοδεύσει.

Περιμένω προτάσεις.

Σας φιλώ και σας ευχαριστώ για τη ζεστασιά και την αλήθεια σας!

Η ονειροπόλα (σας)

Φως στη Σκόνη

Έπαιζα καιρό στη σκηνή με τα φώτα σβηστά.

Αθόρυβα βήματα.

Αόρατα βλέμματα.

Ένιωθα πως περπατάς κοντά μου.

Πίστευα πως με βλέπεις.

Πως σε βλέπω.

Χόρευα αιώνες στη σκηνή με υγρά όνειρα.

Χαμογελούσα στις φιγούρες.

Πίστεψα πως συνοδεύεις.

Πως Υπάρχεις.

Ανέπνεες χαιδεύοντας τα μαλλιά μου.

Ψηλαφίζοντας το κορμί μου.

Μη ρωτάς για μένα.

Έδωσα πολύ περισσότερα.



Ήταν αργά.



Κάποιος άναψε τα φώτα.



Στη σκηνή εγώ και τα σανίδια.

Μόνη στη σκηνή.



Εσύ στους θεατές.

Είχες συντροφιά.



Εγώ Μόνη.

Γυμνή σαν Την Αλήθεια.



Σιωπή.

Μόνο αυτή αρμόζει και ας μοιάζει ξένη.



Χειροκρότησες.



Υποκλίνομαι.

Στο φεγγάρι που έγινε μαγικό μονάχα για μια βραδυά.

Για ένα ταξίδι...

Όσο κρατάει ένα φιλί, που θέλει μόνο ο ένας.



Σκόνη.



Η αυλαία κλείνει.








Αχ η αγάπη που χάθηκε στη σκόνη

αχ η ζωή που χάθηκε στη σκόνη

Αχ το φεγγάρι που έσβησε

τ' ασημένιο φεγγάρι

η αγάπη που χάθηκε στη σκόνη

Η μέρα μου έρημη κίτρινη μέρα

χαρές που βουλιάξατε

πνιγμένες χαρές μου

Ζωή μου που καίγεσαι

στον κίτρινο αέρα

η αγάπη που χάθηκε στη σκόνη

η ζωή που χάθηκε στη σκόνη