Day Dreaming…

Τα Σπιρτόκουτα

2009-11-27T13:23:00.000-08:00

Ζούμε σε μικρά κουτάκια. Αθόρυβα σπιρτόκουτα. Ακίνητοι και Αέναοι μέσα στο πλήθος.
Μόνοι σε έρημες συνοικίες. Φρουροί και λυτρωτές των αισθήσεων μας. Καταπατητές των πρόχειρων κατασκευασμάτων μας. Πολιορκητές και πολιορκημένοι. Αλύτρωτοι δυνάστες των παθών μας.
Περιμένει η ψυχή στο κουτάκι. Να ανοίξει, να μπει λίγο φως απο τη χαραμάδα. Να την τυλίξει. Να ακουστεί σαν κρότος ή σαν μελωδία. Το ίδιο κάνει. Το θέμα είναι να ακουστεί.
Άλλοι στριμώχνονται δυο-δυο μες τα κουτάκια με χρυσό περιτύλιγμα, με μελωδία που φτιάξαν μαζί. Ένωσαν μια νύχτα τις νότες και εκείνες μείναν εκεί. Για πάντα.
Είναι μεγάλο το σπιρτόκουτο και με πνίγει ο τόσος χώρος. Δεν έχω χέρια, ούτε πόδια να χορέψω. Μονάχα γραντζουνάω το αύλο πάτωμα μήπως και υπερνικήσει ο ήχος την στοργή της μοναξιάς μου. Δεν έχω έπιπλα. Δεν έχω παράθυρα. Μόνο χώρο. Κρύο και τεμαχισμένο.
Δεν χωράω στη ζωή των άλλων. Εκείνοι την επέλεξαν αλλιώς και με άλλους. Σε άλλα σπιρτόκουτα για να γυρίζουν το βράδυ μετά τη δουλειά. Και ας έχει χώρο το σπιρτόκουτο μου. Χώρο άπλετο. Όνειρα κρεμασμένα σε μετέωρα μπαλκόνια. Χρώματα απλωμένα στην ταράτσα να στεγνώσουν. Ζεστασιά κρυμμένη κάτω απο το χαλάκι της εισόδου, μαζί με το κλειδί. Είπες και εσύ. Είπε και αυτός και εκείνος και ο άλλος. Ο καθένας να βρίζει τον προηγούμενο ή τον επόμενο για τα λάθη του, και εκείνος να κάνει χειρότερα, μετέπειτα ή παράλληλα. Ταυτόχρονοι χτύποι, ταυτόχρονα χτυπήματα. Αλλεπάλληλα. Φοβήθηκα. Πονάω. Θέλω να πω για τον πόνο αλλα φοβάμαι την λύπηση γιατί όσοι το σκέφτηκαν λυπήθηκαν. Όταν το βλέπω ταπεινώνομαι. Σκύβω κι άλλο, χαμηλώνω κι άλλο... να χωρέσω σε κάτι που ήδη χωράω, που μου πέφτει μεγάλο... που χωράει αλλά με πνίγει.
Βρέθηκε αυτός μες το ταξί, ο ξένος. Να μου δώσει νερό και να με πάει μια βόλτα στη θάλασσα.
Να μου δώσει φωτιά χωρίς να μου ανάβει τσιγάρο. Να πιστέψει πόσο αδύναμη είμαι.
Μικρή... για να χωράω στο μεγάλο μου σπιρτόκουτο. Μου ακούστηκε γλυκιά η καληνύχτα του και ήτανε. Πονάω... Που με κοίταξε ένας ξένος στα μάτια και κατάλαβε. Που έκλεισα την πόρτα και χαμογέλασε ο λυγμός μου.
Γιατί δεν με άκουσε κανείς; Γιατί δεν ήρθε;
Δεν άξιζα; Τόσο κακό παιδί είμαι τελικά; Τόσο πολύ απέχω; Λευκή ψυχή... να ταλαιπωρείται σε ένα γιγάντιο σπιρτόκουτο, χωρίς φωτιά και χωρίς σπίρτα.
Είπες και εσύ. Είπε και αυτός και εκείνος και ο άλλος, πως δεν χωράμε μαζί σε τεντωμένο σκοινί, είναι για άλλους ακροβάτες, για επαγγελματίες, για γνωστικούς. Εγώ βαδίζω αλλιώς. Δεν έχω χρωματιστά κουστούμια να ακροβατώ, να χαιρετώ απο εκεί πάνω το κοινό μου.
Δεν μπορώ να ισορροπήσω Δεν είμαι για εδώ, δεν είμαι για αυτά.
Και εγώ να θέλω σκοινί να ισορροπώ... και ας έχω φτερά για να πετάξω...
Ένα πουλί να κάνει τον αποτυχημένο και άσημο ακροβάτη.

Στον κ. Αντώνη με την Κίτρινη Άμαξα.

Εσύ Μείνε...

2009-10-14T18:48:00.000-07:00

Ζωή σαν ποίημα στα σκαριά. Σαν απο εκείνα, που γράφει και σβήνει ο ποιητής και καρτερεί την μούσα να του χαρίσει το στιχάκι. Μα εγώ δεν είμαι ποιητής, ούτε καν ποιήμα, ούτε λέξη βγαλμένη τάχα απο κάποιο μεγαλόπνοο παραμύθι ή αριστούργημα. Αν ήμουν κάτι άλλο θα ήμουν χρωματιστό μπαλόνι που ξέφυγε απο τα χέρια ενός πιτσιρικά. Με έδενε με αγάπη στο καγκελάκι του κρεβατιού τα βράδια, μου μίλαγε και ονειρευόταν πως θα σταθεί στη ράχη μου και θα το πάρω μαζί μου. Θα υψωθούμε πάνω απο την πολυκατοικιά και τη ταράτσα της γιαγιάς και θα του μάθω τον κόσμο απο εκει πάνω, θα παίζαμε κρυφτό στα σύννεφα και θα αγγίζαμε τις αχτίδες και τα ηλιοβασιλέματα. Κάποια μέρα θα γλιστρούσα απο το απαλό χεράκι του και η μοίρα θα με οδηγούσε να πορευτώ μονάχη στο κρυφτό και στην κρεμάλα. Μισώ το παρελθόν και ας με έχτισε και ύστερα το Αγαπώ και ας με γκρέμισε. Παρουσία γλυκιά σαν κι αυτή που είχα πει πως θα ζήσω και πως θα είμαι τυχερή που θα την αναπνεύσω στο παράθυρο και στην αυλόπορτα. Με τη λευκή νυχτικιά και γιασεμιά στο πεζούλι, χάμω. Και ύστερα δώρα στα χέρια... φτερά, δεν ξέρω που. Στην καρδιά; Στα πλευρά; Μαλλιά και δάχτυλα και κύματα Όλα εδώ και όλα μαζί. Μα φοβάμαι στο λέω.
Όταν σε ονειρευόμουν περιμένοντας να ρθεις, έλεγα πως είναι εύκολο. Το μόνο απλό να έρθεις, λύση στα πάντα. Απάντηση στον πόνο και στη μοναξιά. Μα δεν έχει λόγια η Αγάπη να την χωρέσουν, να την αντέξουν και είναι η γλύκα σου ικανή να με κάνει να αντέξω.
Χαμόγελα στην ακρογιαλιά και στους δρόμους. Χέρι ζεστό στο εδώ. Ματιά απαλή στο τώρα.
Έσβησαν οι αναμνήσεις. Μα δεν φοβάμαι εκείνες. Έρημες αναμνήσεις στις γωνιές τι να σου κάνουν; Οι υγρές στάχτες δεν ζουν. Κρατούν τα χέρια μου μια σπίθα απο το είναι μου. Φοβάμαι. Όχι για τις φωτιές που θα γίνουν στάχτες, υγρές χωρίς λάμψεις, μα για μένα, που ξέχασα να παίζω με τη φλόγα και ψάχνω τρόπους να τη δαμάσω ή και να την πνίξω ακόμα. Εμένα φοβάμαι. Που θέλω καλούς σαμαρείτες και απο μηχανής Θεούς. Που καμιά φορά πονάω ακόμα, χωρίς πόνο, για δευτερόλεπτα, έτσι απο συνήθεια. Που δεν είμαι θαρραλέα τώρα πια να πολεμήσω, να ανέβω σε γέφυρες και να σταθώ στην πόρτα σου, να σου ψιθυρίσω απο το ψυχρό ακουστικό το "σε παρακαλώ...", το "μην..." και το "γιατί μου το κάνεις αυτό;". Λεηλατήθηκα απο μάχες περασμένες, μάχες χαμένες. Στέρεψα απο την άρνηση και τις κλειδωμένες πόρτες, χάρισα την ασπίδα μου και το δόρυ μου στους περαστικούς. Για τη δική μας αγάπη πως θα πολεμήσω;

Μείνε.

Βεγγαλικό

2009-08-28T18:50:00.000-07:00

Όταν δεν ξέρεις που βρίσκεσαι... απλά δεν βρίσκεσαι πουθενά.
Ζω για πρώτη φορά στιγμές απτές, χειροπιαστές και ψάχνω τα κομμάτια μου που χάθηκαν.
Τι άλλαξε σε μένα και ποιά είμαι τώρα πια. Τόσο διαφορετική και τόσο ίδια. Περπατώ συνεχώς μπροστά και κάτι μένει πίσω. Κλεφτές ματιές στο παρελθόν για να μην ξεχνώ. Δεν ξεχνώ τα όνειρα στο μαξιλάρι. Δεν ξεχνώ την σιωπή των χρόνων, μια σιωπή αιχμηρή να σκίζει το πάτωμα.
Ανάμεσα στις λέξεις του ομερτά, αναζητώ εμένα και εσένα. Το ψέμα που έγινε όνειρο ή το όνειρο που έγινε ψέμα. Στιγμές δυνατές, σιωπές και ανάσες πρώτες. Να κρατήσω ό,τι αξίζει προσπαθώ... μα ξέρω πως ό,τι αξίζει κρατάει μονάχο, χωρίς να το δαμάσω και να του δείξω το δρόμο, χωρίς να το πείσω ή να του πω το όνομα μου. Στέκεται εκεί σιωπηλά και κοιτάζει ανέκφραστο και περιμένει να ενωθούν τα βλέμματα.
Ό,τι σκάει και χάνεται σαν βεγγαλικό... απλά είναι βεγγαλικό. Θόρυβος και χρώμα. Χρυσόσκονη για να υγραίνει τα μάτια. Και μετά ουρανός. Σκοτεινός και ατάραχος.
Μα κάτι μου λέει βαθειά μου, πως τα βεγγαλικά δεν πετούν μόνο για να κερδίζουν εντυπώσεις. Είναι και για να θυμίζουν, πως υπάρχει ακόμα λίγη λάμψη να σπάει την μονοτονία των αστεριών. Τα δεδομένα, τα σίγουρα, τα σταθερά εκεί.
Υπήρξα και εγώ βεγγαλικό, υψώθηκα ένα βράδυ σε έναν άγνωστο ουρανό, για λίγο, για ελάχιστα και ύστερα πνίγηκα σε κάποια θάλασσα. Μια υγρασία να σου κατατρώει το δέρμα, να σου ρημάζει τη λάμψη.
Αλλάζω. Μα δεν θέλω να χάσω τον εαυτό μου. Πνίγω τις σκέψεις και τις αναλύσεις μα ένα όνειρο στέκεται πάντα στη γέφυρα να περιμένει βεγγαλικά χρωματιστά... να υψωθούν και ας σωριαστούν γλυκά στο βυθό μιας αγάπης περαστικής ή ενός παιδικού ενθουσιασμού. Σαν μικρό παιδί, θα χειροκροτά μόνο την πτώση τους... Στο πέταγμα σωπαίνει, μένει ακόμα με το στόμα ανοιχτό και ρωτάει ακόμα το "πού βρίσκομαι;"

Δρόμοι Παλιοί και Νέοι

2009-08-13T04:10:00.000-07:00

Περάσαν δύο χρόνια και δεν θέλω να θυμάμαι πως πέρασαν οι νύχτες και οι μέρες σε μια σιωπή εκκωφαντική να μου τρυπάει τα σωθικά. Να χαζεύω αμέτοχη την προσμονή, κρεμασμένη σαν παλιό καπέλο πλάι στην πόρτα.

Οι προσευχές μου τυλίχτηκαν με κλάματα, να παρακαλώ την Αλήθεια να μου αποκαλυφθεί, να μου ανοίξει τα μάτια, να μου πλύνει τα χέρια, να μου σκουπίσει τα δάκρυα.

Προσπάθησα πολύ. Άλλοτε καρτερικά και συνετά και άλλοτε σαν τρικυμία να ξεχύνομαι, να κυνηγώ το θέλω. Να ψάχνω τι αρκεί και τι μου φτάνει. Να αναζητώ για ποιόν δρόμο γεννήθηκα και αν με αντέχει.

Και ήρθες εσύ σε ένα λιμάνι, ενώ στεκόμουν με μια βαλίτσα όνειρα, να μου κουβαλήσεις την τρύπια μου καρδιά μέχρι να ανέβω στο καράβι. Με ένα χαμόγελο παιδικό, να μου θυμίζει τον εαυτό που είχα κάποτε και ξέχασα σε μια άδεια πλατεία στην Αττική. Σε μια πάλη χρόνια, να κλείσω πληγές, να γεμίζω πρόχειρα μπαλώματα Και ύστερα άκουσα την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά για μένα, πλαγιάζοντας στο στήθος σου και θυμήθηκα τους χτύπους της δικής μου καρδιάς που άφησα ένα βράδυ στο χαλάκι του κάποτε. Και μετά κοιμηθήκαμε αγκαλιά σε ένα μονό κρεβάτι, τόσο ζεστό και άνετο... σαν να ενώθηκαν όλες οι γέφυρες του κόσμου και μας δείχναν τα αστέρια. Φοβήθηκα. Ποιός είσαι εσύ και ποιά είμαι εγώ. Δύο άγνωστοι που γίνανε γνωστοί εν μια νυκτί. Φοβήθηκα. Γιατί ήταν η παρουσία σου τόσο έντονη για να ξεχάσω στιγμιαία.

Και εκεί κάπου χάθηκα. Το σώμα έδωσε και η καρδιά έμεινε να κοιτάει από απόσταση.

Θυμωμένο και συνεσταλμένο παιδί σε μια γωνιά κάποιας γιορτής που αρνείται να σηκωθεί να χορέψει. Το έσπρωξα απαλά και του άπλωσα και τα δυό μου χέρια σαν αγκαλιά.

-Έχασα μια φορά τα βήματα και έμεινα μόνη στη σκηνή...

-Μαζί σου ήμουν. Θυμάμαι.

-Τρέμουν τα πόδια μου.

-Θυμάμαι.

Μας κορόιδευαν οι αναμνήσεις από τη γωνία και μας έδειχναν, γελώντας, με το δάχτυλο.

Κλείσαμε τα μάτια και τα αυτιά μας. Μα κάτι έμεινε να μας καταδιώκει μέσα μας. Συγχωρέθηκαν οι αμαρτίες μας και εμείς δεν συγχωρούμε τον εαυτό μας. Γίναν τοίχοι τα παράθυρα και εμείς μείναμε να κοιτάμε τον τοίχο. Χωρίς όνειρα. Χωρίς να περιμένουμε να χτυπήσει η πόρτα. Χωρίς γράμματα από ιππότες. Μόνοι εκεί στη σιωπή, στο σκοτάδι γιατί αυτό δεν μας πληγώνει πια. Το απενοχοποιήσαμε στις δίκες του χειμώνα. Αθώο το παρελθόν και ο πόνος του, πόνος χωρίς πόνο. Και η καρδιά αφημένη εκεί, αφηρημένη έννοια, σαν το φάντασμα του πάρτυ να στέκεται και να παρατηρεί.

Άκου καρδιά. Είναι δική μας η χαρά και μας αξίζει. Βγάλε τα στενά παπούτσια της μοναξιάς σου και λύσε το μαντήλι. Κάθε τραγούδι χορεύεται αλλιώς. Κάθε χέρι σου δείχνει άλλο δρόμο.

Κάθε αγκαλιά σε πάει άλλο ταξίδι.

Σήκω...

Δεν σε γνωρίζει κανείς σε αυτό το χορό για να σε κρίνει.

Ούτε και εκείνος ξέρει τα βήματα. Κράτησε του το χέρι.

Άκου τη μελωδία...

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα

κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ

νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά

κάμε να σ' ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του πόθου μου κι εγώ

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ

κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα

κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε

Το Μαγικό Ραβδάκι του Μαζί

2009-07-18T15:13:00.000-07:00

Μέρα Τρίτη. Εγώ στους δρόμους... με την καρδιά κομμένη σαν θρυμματισμένος πάγος. Στα τρένα.
Για αλλού να ξεκινάω και αλλού να καταλήγω. Σαν ηρωίδα κάποιας ρομαντικής κομεντί (;).
Παρασυρόμενη απο το πλήθος με ένα μικρό θέλω στο μυαλό το οποίο έχει μάθει να πνίγεται πια και να σωπαίνει. Στοιβαγμένη ανάμεσα στους πολλούς. Αγνοούμενη απο τους πιο πολλούς.
Ξαφνικά σε ένα κρεβάτι κρύο και μετά πάλι στους δρόμους, να επιστρέφω στη βάση μου, να δαμάζω τις ανάσες μου. Δεν είσαι εδώ και τώρα πια το έχω συνηθίσει. Βολεύομαι αναπαυτικά στη σιωπή του τώρα μου, στα λιμνάζοντα νερά που δεν βρέθηκε κανείς τους να ταράξει.
Να εστιάσω στο κρύο κρεβάτι πάω... να σκεφτώ τι μου συμβαίνει, γιατί φέρομαι τόσο άτσαλα, γιατί χορεύω στην κόψη του ξυραφιού, γιατί δεν νιώθω πια τον κίνδυνο... Πάω να αναρωτηθώ... αλλά και πάλι δεν αναρωτιέμαι. Αξίζουν λίγο απο το χρόνο μου αλλά προτιμώ να κοιτάζω έξω απο το τρένο και να απέχω.
Βρήκα μια θέση και κάθισα. Κόσμος να σπρώχνεται. Και εγώ βρήκα μια θέση. Απόλαυσα την καλοτυχία μου σαν μικρό παιδί. Χαμογέλασα κρυφά, όπως όταν ανοίγει η πόρτα του μετρό ακριβώς μπροστά μου, για να μπω πρώτη. Ίσως και να ήταν η τυχερή μου μέρα.
Μας κατέβασαν στην επόμενη στάση. Ο συρμός επέστρεφε εις τα οπίσω και εγώ ήθελα να πάω μπροστά. Και εκεί μπερδεύεται το μπροστά με το πίσω. Το παρελθόν αγγίζει το παρόν και σκέφτεσαι..."Πού είναι το κακό;"
Έπρεπε να πάω σπίτι. Στους δρόμους απεγνωσμένοι άνθρωποι, τους άλλαξαν τον προορισμό και είχαν ξεχυθεί στο δρόμο σταματώντας τα ταξί. Συνήθισα να μπερδεύεται ο προορισμός μου. Να φυσάει ο άνεμος τις ταμπέλες και εκείνες να δείχνουν αλλού... απο την ανάποδη.
Αποσιωπητικά μετά. Ασήμαντες στιγμές σαν τους εισαγωγικούς τίτλους μια ταινίας μικρού μήκους. Ποιός πλήρωσε εισιτήριο για να διαβάσει τους τίτλους;
Αλάρμ μπροστά στο υψωμένο ανάστημα του πύργου σου. Εκεί κατέβηκα. Εκεί κατέβηκες.
Αν ήμουν δρόμος, θα λεγόμουν "Δεν ξέρω".
Δεν ήταν το ίδιο. Όλα ήταν εκεί. Στην ίδια θέση. Ακόμα και εσύ. Εσύ που λείπεις πάντα.
Και εγώ...;
Ένα ραβδάκι μαγικό μας φέρνει κοντά.
Και εγώ...;
Ένας δρόμος... με ταμπέλα "Δεν ξέρω". Είμαι εδώ αλλά δεν ανήκω εδώ. Πώς τα όνειρα μου ταξιδεύουν ακόμα εδώ; Πώς σε ερωτεύτηκα; Πόσα μαγικά ραβδάκια μου κάνανε ζημιά;
Κάποιος με κοιτούσε και γελούσε, ήμουν σίγουρη.
Και μετά απο το ισόγειο μέχρι τον 6ο. Μαζί.
Πόσες φορές είχα ευχηθεί να ζήσω αυτό το ανέβασμα...!
Πρόσεχε τι εύχεσαι μου είχαν πει.
Το θυμάσαι και εσύ.
Το φιλί, την αγκαλιά, τις ανάσες που μπλέχτηκαν... Τα θυμάσαι.
Το είδα στο βλέμμα σου.
Το άρωμα σου το ίδιο... να πλανάται στο χώρο. Να θέλει να σαγηνεύσει.
Δεν θα κάνω την ίδια κίνηση.
Ίσως να μην είμαι πια η ίδια. Πέρασε καιρός. Καιρός πολύς. Μα δεν με άλλαξε ο καιρός.
Η στιγμή εκείνη με άλλαξε.

Κενό.

Fish

2009-07-11T07:57:00.001-07:00

Για Όλα Φταίνε οι Γκόμενες (;)

2009-07-11T07:41:00.000-07:00

Κοιτάζω γύρω μου.
Εμφανίσεις για το Θεαθήναι...
Φουστανάκια, μαλλάκια. Ίδιες όλες. Ίδιο ύφος και ποιότητα
Αυτό παρήγγειλαν οι άντρες και αυτό γεύονται.
Ή μάλλον δεν ξέρω κατά πόσο το γεύονται και τι γεύση έχει.
Δεν θέλω να πω πολλά. Δεν ξέρω πόσοι διαβάζουν και πόσοι συμφωνούν αλλά ούτε και πόσοι κατάλαβαν. Απλώς κουράστηκα τις κόπιες και το μοντέλο της γυναίκας να είναι συγκεκριμένο Να φοράμε λίγα για να τραβήξουμε τα βλέμματα και αν δεν βάλεις τα λαμέ σου στο μπαράκι νιώθεις εκτός θέματος. Με πρότυπο ομορφιάς τη Βανδή και την Τζούλια δεν θα ζήσω. Μα ποιός ψάχνει την ουσία σε αυτή την πόλη; Και αν του τύχει και την βρει την αντέχει;
Άλλωστε το ξέρω: Θέλει κόπο η ουσία ενώ το βρακάκι της κυρίας με τα λαμέ φαίνεται εύκολα.
Ίσως πάλι υπερβάλω. Απλά είναι άγραφος νόμος. Και εγώ με τους νόμους δεν τα πήγα ποτέ καλά.

Δεν θα κάτσω να ψάξω ποιός φταίει, τα media ή το μυαλό μας. Δεν με απασχολεί.
Το μόνο που ξέρω είναι πως λάμπει η απλότητα, χωρίς πολλές ιστορίες και φτιασίδια.
Και αν τα μάτια σου δεν είναι μεγάλα, μη τα τρελάνεις στο μολύβι και στα smokey eyes. Αρκεί που είναι λαμπερά και "ομιλητικά". Καθρεφτίζεται η ομορφιά και η αλήθεια του ανθρώπου στο χαμόγελο του, χωρίς τακούνια και ντεκαπάζ.
Ποιός γεννιέται αψεγάδιαστος; Άνθρωπος είναι εκείνος που δέχεται τα ελαττώματα του και τα στολίζει με το χαμόγελο του, την προσφορά και την αγάπη του για τους άλλους.

Θα φορέσω τον εαυτό μου το καλοκαίρι.
Ελπίζω να φορεθεί πολύ φέτος και ας μην είναι της μόδας.

Οι υπόλοιπες ας ταϊσουν τα ψάρια...

Ονειρο-Πώληση...

2009-07-01T15:19:00.000-07:00

Διαφορές. Μικρές, μεγάλες.
Τείχη. Απροσπέραστα και άπειρα.
Τόσο κοντά και τόσο μακρυά.
Κάνουμε καθημερινά την ίδια διαδρομή με το τρένο. Πατάμε στα ίδια βήματα. Ακούμε τους ίδιους ήχους.
Πώς γίνεται;
Να αναπνέουμε τον ίδιο αέρα. Να κοιτάζουμε τον ίδιο ουρανό. Να κάνουμε ευχή στο ίδιο αστέρι. Και ύστερα τοίχος, πάγος, ερημιά.
Έχει φύγει το κορμί μα το όνειρο ακόμα ξαγρυπνά στα ίδια λημέρια
Εκεί που γεννήθηκε. Πώς να απαρνηθεί τη γέννηση του; Πώς να ξεχάσει τη σύλληψη του;
Παλεύω και πολεμώ. Χωρίς να ξέρω ποιός είναι σύμμαχος και ποιός είναι εχθρός.
Δεν έχω εικόνες και ήχους πια. Μα η καρδιά σταματά με την ιδέα οτι στέκεσαι απέναντι μου.
Είμαι στο ενδιάμεσο στάδιο; στην αρχή; ή στο τέλος;
Το ορίζω εγώ πια;
Τι ορίζω εγώ; Ποιά νήματα κουνάω;
Παλιάτσος ή θεατής;
Διαφορές και πάλι. Πως γίνεται να διαφέρουμε και να διαφωνούμε και να είμαστε τόσο ίδιοι;
Προχώρησα μπροστά σε άλλα όνειρα και άλλους στόχους.
Όμως το ακούω καθαρά ανάμεσα στους ψιθύρους που μπλέκονται με την ανάσα σου...
"Τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο"
Το φιλί το πρώτο θα μείνει φυλακισμένο εκεί... σε ένα ασανσέρ μεταξύ 4ου και 5ου... στο ανέβασμα... και μια αγκαλιά με πάθος στο ισόγειο.
Κάθε μέρα το συναντάς μπαίνοντας.
Πώς γίνεται να το θυμάμαι μόνο εγώ;

-

2009-06-25T18:56:00.000-07:00

Θέλω. Να Ερωτευτώ.

ΤΕΛΟΣ Εποχής

2009-06-12T16:24:00.000-07:00

Αυτό το μπλογκ αποτελεί το χρονικό μιας χυλόπιτας...

Όσα έγραψα, εξομολογήσεις ήταν... σκέψεις της στιγμής και της στιγμούλας, προσπάθεια ενδοσκόπησης και απενεχοποίησης... ενοχοποίησης και καταδίκης μαζί. Και είπα να τα γράψω εδώ γιατί σε πρώτη φάση δεν μπορούσα να τα απευθύνω στον κατάλληλο ή στον ακατάλληλο... όπως το βλέπει ο καθένας... άσχετα αν τελικά του τα έλεγα με θράσος.

Αλλά ποιός νοιάζεται!; Και τι πειράζει; Έτσι μου κάπνιζε κάθε τόσο να κάνω ντου, να του πετάω στα μούτρα την αλήθεια μου και να φεύγω.

Γιατί το ρημάδι μου δεν μπορώ να το κρατώ κλειστό.

Αυτό είμαι. Η χαζή και η έξυπνη, η στριμμένη και η καλοσυνάτη ανάλογα με την περίσταση.

Μα ανάρμοστη στα δήθεν και τα πρέπει, ανίκανη να γίνω θύμα της ταμπέλας, να μπω στο τσουβαλάκι των πολλών και να αράξω εκεί... για όσο κρατάει ένας καφές ή μια ζωή.

Απροσάρμοστη στον τόπο και το χρόνο. Δεν εντάσσομαι. Ποιός χρόνος μου υπαγορεύει τους νόμους του και ποιός τόπος μπορεί να με καταδικάσει;Ο χρόνος είναι αυτό που μετράω εγώ και ο τόπος ορίζεται ως τα όρια του δικού μου κόσμου... αν υπάρχουν όρια.

Τις επιλογές των άλλων τις σέβομαι αλλά δεν τις υπακούω, ειδικά όταν έχουν αντίκτυπο στις δικές μου. Και αν η επιλογή σου δεν με σέβεται, την αγνοώ και εγώ.

Σε μπέρδεψα, το ξέρω.

Δεν ήθελα να εγκλωβιστώ σε μια εισαγωγή δεδομένη με ακρογιαλιές και όνειρα, έχω γράψει ήδη άπειρα για αυτά... Ακροβατώ στις μύτες ενός κειμένου που ακολουθεί τα μονοπάτια του αδιεξόδου του μυαλού μου, τα άβατα και τα ανέπαφα της ψυχής μου.

Κοιτούσα τον κόσμο έξω από το παράθυρο του λεωφορείου σήμερα και σκέφτηκα πως η ευτυχία είναι τόσο κοντά μας. Στο έξω, στο πέρα από μας, στα χρώματα, στις μυρωδιές, στα χαμόγελα που έχουν οι περαστικοί ενώ μιλάνε στο τηλέφωνο. Στους καβγάδες και στις αντιπαραθέσεις. Στα φιλιά στις εισόδους των πολυκατοικιών και στα κλεφτά ενώ είσαι έτοιμη να ανοίξεις την πόρτα του αυτοκινήτου. Στη φωνή που σου έλειψε. Στο χέρι του ανήμπορου που βοηθάς να περάσει το δρόμο. Στα μάτια των παιδιών που πια ξενοιάζουν από τα σχολεία. Στο άγχος του πρώτου ραντεβού. Στο τρέξιμο της γριάς για να προλάβει το λεωφορείο και μόλις μπει σέρνεται και κάνει τη κουτσή για να της παραχωρήσεις την θέση σου. Σε αυτά τα μικρά και τα μεγάλα, που μπορώ να σκεφτώ εκατομμύρια. Εκεί κρύβεται μια σταγόνα ευτυχίας... η οποία είναι αρκετή για να ξεδιψάσεις.

Θέλω να γαντζώνομαι μόνο από τα όνειρα και τις ελπίδες μου και όχι από ανθρώπους φευγάτους με λέξεις φευγαλέες... διακεκομμένες... ωμές... χωρίς χρώμα και ρυθμό.

Δεν θέλω να πατάω γερά, θέλω να χορεύω πετώντας... σχεδόν στις μύτες... Λίγο έδαφος και τα μάτια στον ουρανό. Πάντα με τραβάει ο ουρανός, σαν αόρατος μαγνήτης. Σαν μικρό παιδί που μου υπενθυμίζει πάντα την ύπαρξη του. "Κοίτα με! Γνώρισε με! Έλα πιο κοντά!"

Πληγές υπάρχουν ακόμα.

Δεν θα τις απαρνηθώ. Δεν ωφελεί άλλωστε. Αλλά έχω τόσα πολλά να μοιραστώ εκτός από πληγές και απογοήτευση. Προβληματισμούς και πόνο της αδιαφορίας.

Έχω τόσα πολλά μέσα μου και γύρω μου που θέλω να μοιραστώ μαζί σας.

Δεν θα μείνω στην απουσία. Ίσως αφιερώθηκα και αφιέρωσα σε αυτήν αλλά εκείνη ποτέ δεν σου δίνει τίποτα και είπα να μη την υπολογίζω πια. Αφιλότιμη η απουσία, αχάριστη.

Της έδωσα μορφή και διαστάσεις και εκείνη με τη σιωπή της νόμιζε πως ξεπληρώνει.

Φωτεινό προσπαθώ να κρατήσω το βλέμμα μου. Αυτή είναι η φύση του. Γι αυτό γεννήθηκε.

Θα συνεχίσω να λέω αυτό που σκέφτομαι.
Θα εξακολουθήσω να παρασύρομαι από τα συναισθήματα.
Θα συνεχίσω να δέχομαι ότι είναι πιο δυνατά από μένα, από τις δεσμεύσεις και τα όρια που βάζω στον εαυτό μου.
Και αν περνάω από τους ίδιους δρόμους, άλλη είμαι και άλλη θα είμαι αύριο.
Το έμαθα πια, να αποδέχομαι τον εαυτό μου και τις αλλαγές του.

Το ύφος αλλάζει. Το ήθος παραμένει. Οδηγός το όνειρο. Δεν αλλάζω γειτονιά.

Αλλάζω συνήθειες αλλά όχι ταυτότητα.
Αλλάζω σκέψεις αλλά όχι όνειρα.
Αλλάζω εικόνες αλλά όχι ματιά.

Συχνά παρατηρώ μπλογκερς να μετακομίζουν ή να εγκαταλείπουν, είτε γιατί πέρασε η φάση είτε γιατί άλλαξε η διάθεση ή η αφορμή. Ίσως οι αιτίες να είναι άλλες.

Το μπλογκ είναι σπιτικό και ένα σπιτικό δεν έχει πάντα τις ίδιες μυρωδιές.

Άλλοτε έχει γλέντια και χορούς και άλλοτε μοναξιά και πλήξη.

Θα συνεχίσει να φιλοξενεί και να προσκαλεί...

Αλλάζω σας είπα...

μα αν κάποια στιγμή θυμηθώ τα παλιά και μιλήσω...

μη σας ξενίσει...

Τα σπιτικά κουβαλούν και αναμνήσεις.
Αόρατα βήματα εκείνων που πέρασαν. Ήχοι και λέξεις σκόρπιες.
Ανάμεσα και ενδιάμεσα. Να παρεμβαίνουν και ας έχουν πάψει να συμβαίνουν.

Τέλος εποχής.

Πάμε από την αρχή...

Κόβω κορδέλα, μοιράζω όνειρα!

Δρόμος, όπου φυσάει ο άνεμος.

Για όπου μας βγάλει.

Στόχος, ο Ουρανός.

Καλώς Ήρθατε!

ΥΓ: Α!και κάτι ακόμα... Η αρχή μου ψάχνει soundtrack! Μελωδία για να την ντύσω!

Τραγούδι να την συνοδεύσει.

Περιμένω προτάσεις.

Σας φιλώ και σας ευχαριστώ για τη ζεστασιά και την αλήθεια σας!

Η ονειροπόλα (σας)

Φως στη Σκόνη

2009-05-14T14:56:00.000-07:00

Έπαιζα καιρό στη σκηνή με τα φώτα σβηστά.

Αθόρυβα βήματα.

Αόρατα βλέμματα.

Ένιωθα πως περπατάς κοντά μου.

Πίστευα πως με βλέπεις.

Πως σε βλέπω.

Χόρευα αιώνες στη σκηνή με υγρά όνειρα.

Χαμογελούσα στις φιγούρες.

Πίστεψα πως συνοδεύεις.

Πως Υπάρχεις.

Ανέπνεες χαιδεύοντας τα μαλλιά μου.

Ψηλαφίζοντας το κορμί μου.

Μη ρωτάς για μένα.

Έδωσα πολύ περισσότερα.

Ήταν αργά.

Κάποιος άναψε τα φώτα.

Στη σκηνή εγώ και τα σανίδια.

Μόνη στη σκηνή.

Εσύ στους θεατές.

Είχες συντροφιά.

Εγώ Μόνη.

Γυμνή σαν Την Αλήθεια.

Σιωπή.

Μόνο αυτή αρμόζει και ας μοιάζει ξένη.

Χειροκρότησες.

Υποκλίνομαι.

Στο φεγγάρι που έγινε μαγικό μονάχα για μια βραδυά.

Για ένα ταξίδι...

Όσο κρατάει ένα φιλί, που θέλει μόνο ο ένας.

Σκόνη.

Η αυλαία κλείνει.

Αχ η αγάπη που χάθηκε στη σκόνη

αχ η ζωή που χάθηκε στη σκόνη

Αχ το φεγγάρι που έσβησε

τ' ασημένιο φεγγάρι

η αγάπη που χάθηκε στη σκόνη

Η μέρα μου έρημη κίτρινη μέρα

χαρές που βουλιάξατε

πνιγμένες χαρές μου

Ζωή μου που καίγεσαι

στον κίτρινο αέρα

η αγάπη που χάθηκε στη σκόνη

η ζωή που χάθηκε στη σκόνη

Βαθιά Εκπνοή...

2009-04-20T06:50:00.000-07:00

Για να γράψω θέλω τα φώτα σβηστά και τα παντζούρια κλειστά.
Σήμερα μπαίνει φως από παντού. Είναι γιορτινό απόγευμα και οι κουρτίνες ανεμίζουν σε ένα τυφλό βαλς με ένα απαλό αεράκι.
Για να γράψω, θέλω την καρδιά μου κομμάτια και την ματιά μου θολή, σχεδόν μεθυσμένη.
Σήμερα έχω ένα πόνο απαλό, ανεπαίσθητο, θα έλεγα γλυκό χωρίς ουσία και χωρίς λόγο.
Η ματιά μου είναι καθαρή, ανέκφραστη χωρίς ίχνος ντροπής ή πληγωμένης οργής.
Ανάμεσα στις τόσες εκπτώσεις είπα να κάνω μια εξαίρεση.
Ψάχνω την μελωδία της ψυχής μου για να πατήσω πάνω της, να κεντήσω λουλούδια, να χορέψω ξυπόλυτη πατώντας στις μύτες.
Σε ένα χορό σιωπηλό, να με ακολουθήσει αυτός που θα ακούσει τα βήματα μου και όχι αυτός που θα προσκαλέσω. Άλλωστε, "Όποιος θέλει, έρχεται"... Απρόσκλητος, απο τις χαραμάδες, από τις κλειδωμένες πόρτες.
Πρώτη μέρα μετά από καιρό που δεν περιμένω. Δεν καρτερώ. Είπα να το γιορτάσω. Το κρασί δεν είναι απαραίτητο. Οι στιγμές με έμαθαν πως μεθάς και χωρίς κρασί. Αγαπάς και χωρίς αφορμή. Γιορτάζεις και χωρίς ημερολόγια.
Γράφω και κουνάω το κεφάλι λες και μιλάει καμιά γριά σοφή και με μαθαίνει.
Ανοιχτός διάλογος το κείμενο μου πάλι. Με το εγώ, με το κενό, με το εσύ.

Θέλω...
Ψάχνω λέξη για μετά το "θέλω"... ουσιαστικά και απαρέμφατα...
Ψάχνω αντωνυμία να προηγηθεί του θέλω μου... "σε"..."τον"...
Δεν κολλάει. Δεν με εκφράζει.
Σήμερα μου αρκεί που υπάρχει ένα θέλω μόνο του.
Μου αρκεί που δεν ξέχασα να το λέω, που δεν ντράπηκα ποτέ για αυτό. Για ένα θέλω, που το θεωρείς τόσο κενό, τόσο άδειο, τόσο άστοχο.
Ένα θέλω να σπάει τη σιωπή, με καλύπτει. Ήδη με γέμισε.

Αγάπη μέσα μου... αέρας κοπανιστός.
Τη στείρα αγάπη τι να την κάνω;
Η αγάπη είναι έκφραση, λέξεις, τρόπος ζωής.
Η αγάπη είναι μια βόλτα, μια ματιά, ένα λουλούδι φρεσκοκομμένο, ένα βιβλίο παλιό, ένα όνειρο αγουροξυπνημένο.
Αγάπη είναι να τρέχω να σε βρω Να σου πω για τη διαδρομή με το τρένο, για το χρώμα του ουρανού, για τη βροχή που κύλησε χθες πάνω μου, που μου έβρεξε τα μαλλιά, μου μούσκεψε τα ρούχα. Να στέκομαι γυμνή μπροστά σου, με καμάρι και να σου λέω "Να μαι!Αυτή εδώ..."
Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο και πιο πολλά δεν έχω, ούτε πιο λίγα σου δίνω. Όλα για όλα... Δίκαιη μοιρασιά. Υπεύθυνη των πράξεων μου και η αλήθεια μου δική σου, να την χαρείς, να την απολαύσεις χωρίς δισταγμούς και ερωτήσεις.
Αν λείπεις. Αν δεν μπορώ να μοιραστώ, να δώσω, να εκφραστώ, γίνεται θηλιά και με πνίγει.
Μένει ανάπηρο συναίσθημα στο βάθος της καρδιάς μου. Μαραίνεται και λιώνει.
Τι νόημα έχει τότε το κορμί, η φωνή και οι αισθήσεις;
Αν δεν πάρεις, αν δεν δώσεις, άχρηστα μοιάζουν.
Μένει μόνη βαθιά μου και γίνεται Αέρας και Ατμός. Μια εκπνοή γίνεται η Αγάπη μου μέρα με τη μέρα και βγαίνει από μέσα μου λίγο λίγο.
Ζωντανός οργανισμός είναι. Μη την υποτιμάς. Γεννιέται ένα βράδυ από το πουθενά και σου έρχεται ουρανοκατέβατη. Θείο δώρο. Βρέφος στα σπάργανα.
Θέλει νερό και τροφή να μεγαλώσει. Φροντίδα και χρόνο. Μεγαλώνει και αναπτύσσεται μέσα απο το αμοιβαίο και το κοινό, το εμείς και το ένα.
Μεγαλώνει, μαθαίνει να περπατάει και να εκφράζεται. Σου δείχνει τα σύννεφα και σου λέει θέλω αυτό και θέλω εκείνο. Και εσύ της δίνεις, το δικό σου, το κομμάτι σου, το εγώ σου.
Εγώ ένα μωρό κουβαλάω για Αγάπη. Μόνο κλάμα και σιωπή μου δίνει. Αγνώστου πατρός.

Έβαλα άλλες προτεραιότητες. Εμένα πάνω απ όλα. Το χαμόγελο μου. Τη ζωή μου. Το γεμάτο τώρα μου. Όσα μπορώ να κάνω με τα εφόδια που έχω. Τη δύναμη που φύλαξα ή μου απέμεινε. Δυνατή μες την αδυναμία μου. Ανθεκτική μέσα από την ευαισθησία μου. Μα όχι σκληρή. Σου το είπα δεν θα γίνω ποτέ.
Μου ξεφεύγει ακόμα κάποιο δάκρυ... όχι εγωιστικό ή για τη μάταιη εξομολόγηση, ούτε που με ξέχασαν οι ευχές σου...
Μα για το θέλω... που έμεινε μόνο...
Χωρίς να προηγείται το "σε".
Χωρίς να έπεται το "να ρθεις".

Διάλογος - Επίλογος

2009-03-26T06:33:00.000-07:00

Ένας χρόνος σκατά.
Με προσμονή και ονειροπολήσεις.
Θυμώνω.
Έχω δικαίωμα.
Μαλώνω τον εαυτό μου και μετά τον καλοπιάνω.
Έχω μείνει ένα χρόνο πίσω.
Στο περίμενε και στις αναζητήσεις.
Να ανοιγοκλείνω τα παντζούρια της ψυχής μου.
Να ξεσκονίζω τα φτερά μου.
Να κάνω χάρτες και να ακολουθώ τελικά την άγνωστη κατεύθυνση.
Είμαι ένα χρόνο πίσω. Σου έχει τύχει;
Εκεί που οι άλλοι συνεχίζουν και αλλάζουν παραστάσεις,
μπλέκουν σε άλλες ιστορίες, αλλάζουν πρόσωπα;
Εσύ στάσιμος μέσα στην υπερκινητικότητα σου.
Ένα άγαλμα στην πιο κοσμοπολίτικη πλατεία της πόλης.
Σαν εκείνα που δείχνουν κάπου μακριά
ή κρατάνε με τιμή την καρδιά τους.
Μου σάπισε το όραμα. Μου μάτωσε η καρδιά.
Και οι άλλοι περνούν, προσπερνούν. Διαβάζουν το όνομα μου.
Κουνούν το κεφάλι. Με βγάζουν φωτογραφία. Προσπερνούν.
Άλλοι ούτε καν με κοιτούν.
Περπατούν αγκαλιά, πάνε σινεμά, τρώνε παγωτό.
Δίνουν φιλιά και λένε αστεία. Ζηλεύω τα γέλια τους.
Ζηλεύω τους περιπάτους τους.
Με χαράζουν στη ψυχή τα βήματα απο τα χιλιοπατημένα
τους παπούτσια.
Και εγώ χαζεύω. Χαμογελώ και ντύνομαι τη λευκή μου ύπαρξη.
Η καρδιά μου αγαλματάκι ακούνητο. Πώς να μπαλατζάρει;
Άτακτο σώμα, ζωηρό. Καρδιά με δεκανίκια.
Αφού ένιωσες γιατί δεν μπορείς να ξανανιώσεις;
Αφού χτύπησες δυνατά μια φορά γιατί δεν χτυπάς και πάλι;
Τι σωπαίνεις μωρέ;
Έχεις καιρό να χτυπήσεις δυνατά, να χαθείς στο παραλήρημα
Να πετάξεις ενώ τα πόδια σου αγγίζουν το έδαφος.
Νιώσε. Νιώσε. Χτύπα. Γιατί δεν χτυπάς; Γιατί δεν σε ακούω πια;
Γιατί δεν μου ζητάς πια; Ζήτα μου να πάμε κάπου.
Θες να πάμε εκεί πάλι; Στο σπίτι του;
Να περιμένουμε να τον δούμε στα κλεφτά; Δεν απαντάς.
Θες να ανέβουμε τη γέφυρα;
Να κρατάμε ένα δώρο παιδικό με κορδελάκι; Να του δώσουμε;
Δεν απαντάς.
Να του πούμε να κλείσει τα μάτια. Να ανοίξουμε τα χέρια.
Να τον φιλήσουμε. Θέλεις;
Δεν απαντάς. Δεν αντιδράς. Δεν χτυπάς.
Μόνο κόμπους στέλνεις στο λαιμό.
Μόνο αφήνεις τα χείλη μου στεγνά.
Δεν θες το ένα. Δεν σου αρέσει το άλλο.
Θέλεις να γυρίσεις πίσω αλλά δεν γίνεται.
Στο λέω. Δεν μας θέλει. Πάλι δεν απαντάς.
Κάναμε άνοιγμα. Κάναμε βήματα. Άλματα. Και πήγαμε πίσω.
Μην κλαίς. Πίσω πήγαμε.
Προσπάθησα να σε γιατρέψω με λάθος τρόπους. Δεν ήξερα.
Είχα ξαναγαπήσει νομίζεις; Και εγώ που να ήξερα;
Μήπως είχαν νιώσει οι φίλοι μου; Οι φίλες μου;
Σχέσεις του κώλου για το δήθεν. Που να ξέρουν και αυτοί;
Βουλιάξαμε ένα χρόνο. Γεμίσαμε πληγές. Έτσι είναι το παιχνίδι.
Αυτός μας είχε προετοιμάσει. Μη τον κατηγορείς.
Όλα τελειώνουν κάποια στιγμή, μας είχε πει.
Μη μου πεις τώρα για το πως μας κοιτάζει
και το μούδιασμα στο κορμί του!
Ένα χρόνο με ανοιχτές πόρτες για να έρθει, παγώσαμε.
Γέμισε το γραμματοκιβώτιο του μυρωδάτους φακέλους με το έλα.
Τι να φοβάται μωρέ; Παράτα με. Θα τσακωθούμε πάλι.
Κλείνω τα αυτιά μου. Μόνο τότε σου έρχεται να μιλήσεις.
Έκανα τόσα πολλά για να σε γιατρέψω και τα έκανα χάλια.
Συγχώρεσε με. Η απειρία βλέπεις. Εγώ δεν ήξερα απο πληγές.
Φορούσα πάντα πανοπλία. Με ξεγύμνωσε και τι κατάλαβε;
Τι καταλάβαμε; Ένα χρόνο πίσω.
Με εμένα να έχω μείνει στο Μάρτη του 08
και με όλους τους άλλους να γυρίζουν γύρω μου σαν τις μέλισσες.
Γι αυτόν δεν θα σου πω
γιατί εκεί είναι που δεν ακούω ούτε την ανάσα σου και τρομάζω.
Έμπλεξα και μπλέχτηκα με άκυρους.
Ούτε μια στιγμούλα μου δεν ένιωσαν.
Τους χρησιμοποίησα για να πάω παραπέρα.
Έπεσαν πάνω μου να με κατασπαράξουν. Να τους δώσω θέλαν.
Τι να δώσω;
Και εσύ δεν απαντούσες.
Μου έστελνες ένα ρίγος να με διαπεράσει για να με τιμωρείς.
Και σκέπαζα το σώμα μου να μην κρυώνει. Έτσι είναι το παιχνίδι.
Πρέπει να τελειώνω τα τελειωμένα. Να τελειώνω ότι αρχίζω.
Να μην αφήνω ανοιχτούς λογαριασμούς εντός μου και εκτός μου.
Να ξεχνάω.
Τώρα πια Μόνη μου με Σένα. Να σου μιλώ τα βράδια.
Και εσύ να σωπαίνεις. Να μου κρατάς μούτρα που σε έκανα κομμάτια.
Θα γίνουμε καλά... κάθε βράδυ στο λέω και δεν με πιστεύεις.
Μου λες πως δεν μας έμεινε τίποτα. Πως τα χέρια μου είναι άδεια.
Πως τα όνειρα μου δακρύζουν. Πως οι άγγελοι μας λυπούνται.
Και εγώ να λέω δύο καληνύχτες μια για σένα και μια για κείνον.
Και ας του λέει και άλλη. Και ας μου το τρίβει στη μούρη.
Μια καληνύχτα παραπάνω τι κακό του κάνει;
Θα φύγουμε σε άλλα όνειρα απόψε για να μη μου κλαις άλλο.
Θα σε προστατέψω, θα σε λούσω, θα σε ντύσω, θα σε στολίσω με ροζ και βιολετί που σου αρέσει. Να παίξεις και πάλι. Να γελάσεις.
Να χτυπήσεις δυνατά όχι απο συναισθήματα, απο χαρά.
Να χαρείς ψυχή μου. Σου έλειψε η χαρά.
Θα σε πάρω αγκαλιά να σου λέω πως σ'αγαπώ εγώ και πως αξίζεις.
Αξίζεις πολλά.
Θα έρθει ένα αεράκι δροσερό, να σου ανεμίσει τα μαλλάκια, να σου
χαϊδέψει το λαιμό, να σου μιλάει στο αυτί.
Για το μετά μη με ρωτάς. Γευόμαστε τη στιγμούλα, δεν είπαμε;

Κλείνω τα μάτια με μια προσευχή: Μόλις ανοίξω τα μάτια το πρωί... Να έχω ξεχάσει.

Ένας Αιώνας μετά το Χθες...

2009-02-10T13:45:00.000-08:00

Απόψε χάθηκα ανάμεσα στο χολ και στα υπνοδωμάτια. Ένιωσα το χάος της ψυχής μου. Χαμογέλασα με το πόσο αστεία δείχνω. Εύθραυστη εδώ και χρόνια. Σκληρή εδώ και καιρό. Ηθοποιός της αδιαφορίας. Κοιμήθηκα με το βιβλίο του Μικρού πρίγκηπα και πάλι στα χέρια και στα όνειρα μου γαντζώθηκα σε ένα αερόστατο όλο χρώματα και σύννεφα.
Περνάω μια περίοδο που άλλοι έχουν περάσει ήδη. Ήμουν πάντα εκτός τόπου και χρόνου, το ξέρω. Ώριμη για μικρή. Παιδί για μεγάλη. Πρώτα μίλησα ορθολογιστικά και μετά περπάτησα δειλά. Η θεωρία μου προηγείται της πράξης μου, αυτό είναι το κάρμα μου.
Ακόμα κάνω σχήματα στον τοίχο με τα χέρια, παπάκια, αλογάκια και κύκνους, πάντα ερωτευμένα. Ακόμα γελάω δυνατά σε δημόσιους χώρους και χαζεύω τα χρωματιστά βεγγαλικά με το στόμα ανοιχτό. Ακόμα ζωγραφίζω σπιτάκια και ακόμα και τώρα δεν κοιμάμαι αν δεν κοιτάξω τα αστέρια που έχω κολλήσει στον τοίχο. Φαντάζομαι ακρογυαλιές για να κοιμηθώ και σχέδια στην άμμο. Γυμνά πόδια να παίζουν στα βότσαλα και το φεγγάρι να τρεμοπαίζει σε καθαρά νερά.
Και τώρα είναι που θα μιλήσω για σένα. Αν ήξερες τι περνάνε τα όνειρα μου απο τότε... ίσως και να μην έφευγες ποτέ. Αυτή που αγάπησες διαλύεται μέρα με τη μέρα. Ξεχνάει τα παιδιάστικα και θυμάται των μεγάλων.
Θέλω να βρεθούμε στο παγκάκι των ονείρων μας και πάλι. Να με πάρεις απο το χέρι και να μου πεις που να πατήσω για να φτάσω πιό ψηλά. Αν ήταν αληθινά όλα αυτά, πώς γίνεται να τα ξεχνάς; Και αν ήταν ψέμα πώς δεν γίναν αλήθεια αφού ήταν τόσο δυνατά;

Με εξάντλησαν οι καφέδες με τους δήθεν. Οι λέξεις "φάση", "περνάμε καλά", "ότι κάτσει"...
Με βάρυνε η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι τους.
Φοράω λοιπόν τα φτερά μου και σε περιμένω. Ένα χρόνο μετά και δύο αιώνες. Οι ψυχές μένουν ίδιες. Τα όνειρα ζουν κάπου ψηλά. Διαβάζω τα greeklish σου, ενός Σεπτέβρη του 07...
ελπίδες που σκορπίσαν... πήρα καλάθι και τις μαζεύω απο τους χάρτες... Οι καρδιές δεν ξεχνούν. Δεν ζητώ τον μεγάλο έρωτα. Ζητώ ένα χέρι γνώριμο. Ένα χαμόγελο που μου δινόταν πάντα. Ζητάω πολλά;
Μόνο μια χάρη... μη με πεις φαντασμένη... λέγε με απλά ονειροπόλα... Μόνο έτσι θα γυρίσω στο πλήθος. Εγώ η ονειροπόλα και εσύ το όνειρο. Πώς να υπάρξω χωρίς να με εμπνεύσεις; Πώς να αναπνεύσεις αν δεν σε ζωντανέψω στα κλειστά μου μάτια;
Αν δεν σε είχα μυρίσει θα έλεγα οτι είσαι ένα τριαντάφυλλο σαν όλα τα άλλα.
Αν δεν είχα πληγωθεί απο τα αγκάθια σου θα έλεγα πως όλες οι πληγές είναι ίδιες.

Ξαναγεννιέμαι απο τις στάχτες μου με μια σου εικόνα, είναι τόσο δυνατή η ανάμνηση τελικά... Και να φανταστείς οτι κάηκα απο τα δικά σου χέρια.

Θα σε περιμένω απόψε στο γνωστό παγκάκι... Δύο φτερουγίσματα απο την πύλη των ονείρων. Θα κρατώ την καρδιά μου στα χέρια για να με αναγνωρίσεις.
Θα μου χαμογελάσεις όταν έρθεις τρυφερά και θα μου κρατήσεις το χέρι.
Μη με ρωτήσεις που θα πάμε απόψε, παραλία ή πλαγιά με θέα, ηλιοβασίλεμα ή γλυκειά βραδιά καλοκαιριού. Διάλεξε εσύ. Εμένα μου αρκεί που ήρθες.

Όνειρο στο Βήμα...

2009-01-09T11:40:00.000-08:00

Περπατούσε σκεπτική στο δρόμο χωρίς να τη νοιάζει για ονόματα οδών και διασταυρώσεις.
Ήξερε οτι ο δρόμος έχει πάντα το όνομα που του δίνεις. Ήξερε θεωρίες περι αγάπης, περι έρωτος, συμβουλές και γραμμένα, είχε διαβάσει, είχε ακούσει, είχε συζητήσει στην παραλία ένα καλοκαίρι με κάτι φίλους που μετά έγιναν γνωστοί. Θεωρίες και εκφράσεις. Ορισμοί για το συναίσθημα, για το αίσθημα. Συνεντεύξεις απο αυθεντίες, ποιητές και συγγραφείς, μουσικούς και καλλιτέχνες. Τι είναι η αγάπη; Αγάπη και Προδοσία. Εκδίκηση και Μίσος.
Δώσε Ορισμό. Πες μας τι νιώθεις. Εμπειρίες ξένων γεμάτες ακρίβειες και ανακρίβειες.
Τόσες αναλύσεις... Είναι περίεργο πλάσμα ο άνθρωπος τελικά... του αρέσει η ανάλυση. Και όσο πιο δυσνοήτες του φανούν οι λέξεις τόσο πιο μικρός νιώθει ανάμεσα στο τυφλό μυστήριο των αισθήσεων και των αισθημάτων. Δεν είχε γνωρίσει κάποιον που να μην ενθουσιαζόταν με αναλύσεις και εξομολογήσεις. Αναστενάζουν κρυφά που δεν το νιωσαν και μαγεμένοι πηγαίνουν να κοιμηθούν ελπίζοντας να ζήσουν μια στιγμούλα απο τις δυνατές συγκινήσεις που μοιράστηκαν! Περιμένουν για χρόνια να τους χτυπήσει την πόρτα η μεγάλη αγάπη, κάτι να τους νιώσει, κάτι να νιώσουν... και μόλις εκείνο έρθει κουρασμένο και ιδρωμένο απο την περιπλάνηση του, με χέρια ανοιχτά και μάτια γεμάτα υποσχέσεις εκείνοι το καληνυχτίζουν βιαστικά γιατί ξυπνούν νωρίς το πρωί.
Χαμογέλασε χαιδεύοντας το κόκκινο κασκολ της. Το σήκωσε ανάλαφρα για να κρύψει τα χείλη της, συχνά μουρμούριζε περπατώντας, αλλά ποτέ δεν την είχε απασχολήσει.
Τα μουρμουρητά είναι σκέψεις. Γιατί να ντραπεί; Για τα όνειρα; Ποτέ! Όποιος φοβάται τα όνειρα, φοβάται να ζήσει.
Κάνει κρύο στον κόσμο των αναλύσεων, σκέφτηκε. Ίσως γιατί είσαι τόσο μακρυά απο την πράξη. Αναλύεις όταν κάτι έχει περάσει.
"Ο έρωτας κρατάει λίγο... η αγάπη μένει." της είχαν πει. "Όταν φεύγει ο έρωτας έρχεται η αγάπη."
Χαμογέλασε κοροιδευτικά. Τα βίωσε πια αυτά. Είχε δει τον έρωτα να χτυπάει κλαίγοντας την πόρτα ενώ η αγάπη μαραινόταν στο βάζο. Είχε δει τον έρωτα να κλωτσάει το χαλάκι του χολ σαν ένα παιδί που δεν το παίζουν και την αγάπη να παραπονιέται που ξέμεινε μόνη. Είχε δει τον έρωτα να αγκαλιάζει ξένα σώματα για να εκδικηθεί και την αγάπη να τον τραβάει απο το αυτί να γυρίσει σπίτι. Η αγάπη ξέρει εκ των προτέρων τα χρονικά περιθώρια -αλλά ποτέ το τέλος-... και αν ο χρόνος δεν της αρκεί, τρυπώνει εγωιστικά μέσα σου, χέρι χέρι με τον έρωτα.
Την κούρασαν τα γιατροσόφια της Αγάπης. Είχε χορτάσει νόμους και συμβουλές για την ιδανική επάφη, για να κρατήσει, για να την κρατήσεις, για να κρατηθείς... Πώς να βάλεις νόμους στην ψυχή όταν φωλιάζει σε δύο μάτια; Πώς θα θυμηθείς τι πρέπει να πεις όταν τρέμουν τα χείλη; Πώς να μετρήσεις τα βήματα του βαλς όταν οι ψυχές χορεύουν σε ρυθμούς με πρωτάκουστο μέτρο και τέμπο; Ποιός έζησε ένα όνειρο ζητώντας κατευθύνσεις; Ένα μαγικό βαγόνι είναι το όνειρο... ποιός πήρε αποσκευές μαζί του, και αν πήρε, ποιός γύρισε με αυτές; ποιός ρώτησε τον προορισμό; ποιός διάλεξε συνεπιβάτη; Λαθρεπιβάτες όλοι στο όνειρο, μεθισμένοι παραμυθάδες και παραμυθιασμένοι.
Έκλεισε τα αυτιά της στις φωνές των συνειδήσεων και μόνο έτσι δεν ένιωθε ντροπή για την παρόρμηση. Μισές αλήθειες είναι οι νόμοι. Και η μισή αλήθεια είναι ψέμα.
Προστάτεψε τα σωθικά της απο τους λεηλατητές, διέσχισε το δρόμο μιας άγνωστης πόλης και κοίταξε στον ουρανό ζητώντας γιατρειά.

Το Όνομα μου...

2008-12-23T15:32:00.000-08:00

Είναι στιγμές που μου τελειώνουν οι λέξεις... στο χω πει.
Κάτι ηλεκτρισμένες ανάσες που εσύ περιμένεις την απάντηση μου με θέα το λιμάνι.
Και εγώ δεν έχω λαλιά, δεν έχω φωνή να σου πω.
Μοιάζουν οι λέξεις τόσο μικρές στα χείλη μου.
Νιώθω πως δεν έχω κορμί να σου δείξω με χάδια αυτά που νιώθω.
Δεν έχω δικαίωμα.

Το "θέλω" μου φοράει κόκκινα. Έχει ντυθεί γιορτινά. Έχει στηθεί στη πόρτα και περιμένει... να ανοίξεις, να ανοίξω. Να μπει ή να φύγει δεν έχει σημασία.
Ένα ανεκπλήρωτο "θέλω" στέκεται κάθε πρωι στην πόρτα μου.
Να βγεί.Να τρέξει στους δρόμους μια ματωμένης πόλης.
Να σου χτυπήσει την πόρτα. Να σου φιλήσει τα μάτια.
Δεν του επιτρέπω.
Δεν έχει δικαίωμα.

Μπορεί η στιγμούλα να ήταν τόσο δυνατή αν δεν νιώσαν δύο;
Μου λένε μπορεί.
Τους λέω όχι.
Μπορεί η νύχτα να ήταν τόσο φωτεινή αν δεν νιώσαν δύο;
Μου λένε μπορεί.
Τους λέω όχι.
Γιατί πως να ζεσταθεί η ψυχή μου αν δεν είσαι... εσύ;
Γιατί πως να χαιδέψω τα αστέρια αν δεν είσαι να μου δείξεις;
Μου λένε μπορώ.
Τους λέω όχι.

Τα βρήκες παιδιάστικα όλα αυτά.
Δεν έχω άλλα.
Ένα παιδί πεισματάρικο είναι η καρδιά μου.
Κρύβεται μέσα μου και δείχνει σκληρό.
Παγιδεύεται στα ρούχα μου.
Φοραέι κραγιόν και ντύνεται γυναίκα.

Δεν ξέρω αν με πρόδωσε η σιωπή ή τα λόγια μου.
Η αλήθεια ή το ψέμα μου.

Η ανάμνηση δεν φτάνει.

Να σου πώ για την καθημέρινοτητα μου, μου ζητάς.
Για τη δουλειά.
Για τον άλλον. Για τους άλλους.
Ποτέ δεν με ρωτάς τι νιώθω.
Πώς αναπνέω ακόμα κοντά σου μυρίζοντας το άρωμα σου.
Κρατιέμαι να μην φωνάξω.
Δαγκώνω τα χείλη.
Χωρίς να αγγίζω.
Δεν έχω δικαίωμα.

Πόσους ρόλους έχω παίξει με ρώτησες ποτέ;

Σύντροφος.
Εχθρός.
Φίλη.

Μια σύντροφος στα όνειρα και στα ταξίδια.
Μια εχθρός να σε νοιάζεται.
Μια φίλη ερωτευμένη.

Πόσα χρώματα ντύθηκα σε έναν χρόνο σκέφτηκες;

Και προβάρω τις σιωπές μου για έναν ρόλο καινούργιο.
Σε νέα σκηνικά.
Μονόλογος μου... οι λόγοι μου.
Το όνομα μου: Ξένη.

Η Απορία του Καλού Μήνα...

2008-12-02T15:26:00.000-08:00

Πώς ξεχνούν οι Ά λ λ ο ι;

Πώς γιατρεύουν τις πληγές τους;

Νιώσε με...

2008-11-20T03:52:00.000-08:00

Σ΄έχω βρει και σε χάνω

δανεική παρουσία

έχω τόσα να κάνω και δεν έχουν ουσία

όπου είσαι πηγαίνω δίχως λόγο να πάω

με τους φίλους σου βγαίνω επαφή να κρατάω

Κάποιες μέρες ακούω στη σιωπή τη φωνή σου

πάνε μέρες που λείπεις κι είμαι ακόμα μαζί σου

σε ρωτάω τι έχεις και σου λέω καλημέρα

σ΄α γ α π ά ω

μην τρέχεις

είσ΄ακόμα εδώ πέρα

Προσπαθώ να ξεχάσω

όμως κάτι συμβαίνει

ό,τι όμορφο πιάσω ,να το δεις περιμένει

Σ΄ έχω βρει και σε χάνω

Σ΄έχω βρει και σε χάνω

σταθερή μου αξία

η ζωή μου σε τ ά ξ η κι η καρδιά σ΄α τ α ξ ί α

Έχεις γίνει συνήθεια και το μόνιμο θέμα

σου δανείζω αλήθεια, να πληρώνεις το ψέμα

Κάποιες νύχτες στους δρόμους σε τρακάρω τυχαία

είν΄αμάξια οι μόνοι και οι σχέσεις τροχαία

στα παλιά μας τα στέκια όπως πάντα συχνάζω

είχα πει πως θ΄αλλάξω κι όσο αλλάζω σου μοιάζω

Σ΄έχω βρει...

Και σε χάνω...

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος

Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου

Προορισμός: Νέα Ιθάκη...

2008-11-12T11:09:00.000-08:00

Θα πάρω χρωματιστά πινέλα και θα βάψω το ταβάνι.
Με κούρασε η βροχή που πέφτει απο την οροφή κάθε βράδυ.
Απο το δωμάτιο μου η υγρασία θα απέχει.

Θα κάνω το πάτωμα αυλή, να έρχονται παιδιά και να χασκογελούν καθώς θα κυνηγά το ένα το άλλο. Στους τοίχους μου θα κλείνουν τα μάτια και θα μετρούν μέχρι το 100.
Θα κρύβονται πίσω απο τα βάζα μου, αυτά που μέχρι τώρα δεν είχα λουλούδια.
Θα κάνω το κρεβάτι μου καράβι. Θα ταξιδεύω μαζί με τα όνειρα μου και η θάλασσα θα είναι πάντα γαλάζια και καθάρια. Θα χαζεύουμε τα κοχύλια και τους βυθούς. Θα χαιρετάμε τις γοργόνες. Θα χαμογελάμε στις περαστικές βαρκούλες. Θα ρίχνουμε τα δίχτυα και θα ψαρεύουμε αστέρια. Θα ταξιδεύουμε στο παρόν μας. Γιατί αυτό πάψαμε να ζούμε.
Θα πετάξουμε τα βαριά μας κιάλια. Κουραστήκαμε πια να κοιτάμε τα περασμένα και να καρδιοχτυπούμε για τα μελλούμενα.
Παρόν. Εδώ και τώρα. Έχεις τη δροσιά, έχεις το όραμα, έχεις τα νιάτα.
Βούτα, ζήσε, αναζήτησε, πάλεψε.
Τόσα τρεχούμενα νερά και έμενα με τη δίψα.
"Θα πιω αύριο νερό, θα ψάξω απο αύριο τη λύση, απόψε θέλω να σβήσω σαν πυγολαμπίδα στο καταφύγιο μου, να σκεπαστώ με το παραμύθι μου, να κουκουλωθώ με το τρύπιο μου σεντόνι και να ονειρευτώ ότι είναι λευκό, καθαρό και μυρωδάτο." Αυτό ψιθύριζε η μοναξιά μου κάθε βράδυ. Και κάθε πρωί περίμενα το θαύμα να έρθει χωρίς να κουνήσω το ραβδάκι μου, χωρίς να πω το μαγικό μου ποιηματάκι. "Τολμώ να ζήσω αυτό που μου αξίζει"

Εσύ με έμαθες να τολμάω... Θυμάσαι;
Ή μάλλον, ο παλιός σου εαυτός. Αυτός που με έπαιρνε απο το χέρι και μου έδειχνε το ουράνιο τόξο. Χρώματα και μυρωδιές απο μπαξέδες και μπαχάρια.
Αυτόν αγάπησα και αυτόν θα αγαπώ...
Τον πιστό επιβάτη την ουτοπίας, τον αθεράπευτα ονειροπόλο, τον παθιασμένο για ζωή, τον άπιαστο.

Πού βρήκες το κουράγιο να σμίξεις τα χείλη χωρίς να μου δώσεις ούτε μια ανάσα;
Βρεθήκαμε μαζί στην γέφυρα που ενώνει τους κόσμους μας. Μπροστά σου ήμουν εγώ και καθρέφτης μου εσύ. Τολμώ να πω πως δεν κοίταξα στιγμή το φεγγάρι- δεν θυμάμαι καν αν ήταν παρόν στην τελευταία μας πράξη- εγώ... που πάντα κοιτάω ψηλά και του μιλάω. Τολμώ να πω πως δεν κοίταξα τα καράβια και την θάλασσα εκείνης της νύχτας. Ήθελα να σε κοιτάζω για όσο κρατούσε ο τελευταίος σου μονόλογος.

Κομπάρσοι: τα δύο πρώτα τσιγάρα του πακέτου σου.
Θεατές: τα φώτα των αυτοκινήτων και οι ήχοι της νυχτιάς.
Μουσικό χαλί: οι χτύποι της καρδιάς μου.
Σκηνικά: ένας Νοέμβρης.
Κουστούμια: τα χέρια μου που σε τύλιξαν.
Σκηνοθέτης: ούτε εγώ, ούτε εσύ. Οι επιλογές. Το θράσος και η δειλία.
Ηθικοί αυτουργοί: Οι ψίθυροι και οι σκέψεις που ποτέ δεν έγιναν κραυγές για να έρθουν να μας σώσουν.
Η Κάθαρσις : Η αλήθεια που μαράθηκε στο βάζο, απροστάτευτη
- Σου είπα να της αλλάζεις ταχτικά νερό, να της μιλάς-
Το κάρμα μου :πιστής Πηνελόπης.
Μια Πηνελόπη με τα όλα της. Που ζήτησε μόνο την θύμηση και έναν γυρισμό. Με μνηστήρες και ελπίδες στείρες.
Ο "Οδυσσέας" μου παγιδεύτηκε στα παιχνίδια της Κίρκης. Ξέχασε και την Ιθάκη και δεν έμαθε ποτέ "οι Ιθάκες τι σημαίνουν".

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Σχεδιάζω το χάρτη της ψυχής μου και θα κινήσω για καινούργιο ταξίδι. Προορισμός μια Ιθάκη μαγική. Σαν αυτή που ονειρευόμασταν καθισμένοι " στο παγκάκι", ίσως και καλύτερη. Σίγουρα καλύτερη.

Με ακούς;
Δεν σε ακούω πιά... Ήρθαν τα παιδιά να παίξουν στον κήπο μου, κρατούν πινέλα και χρωματίζουν το φεγγάρι. Τραγουδούν τους ύμνους της χαράς του απόψε και του αύριο.

"Oδυσσέα" μου να με θυμάσαι,
έτσι αγνή, λευκή και κόκκινη...

τόσο παιδί όσο ήμουν μια βδομάδα πριν.

Έλλειψις

2008-10-25T16:46:00.000-07:00

Δεν μπορώ πια να αρθρώσω μια λέξη, να γράψω μια πρόταση, να πω μια αλήθεια.
Νιώθω πως τέλειωσαν οι λέξεις. Ρήματα, ουσιαστικά και επίθετα. Προθέσεις, σύνδεσμοι και επιρρήματα. Και μένω στα σημεία στίξης, στο κενό, στη σιωπή. Μαζεύτηκαν όλα τα συναισθήματα μέσα μου και χορεύουν σε άγνωστους ρυθμούς.
Προσπαθώ να δώσω ονόματα, να ορίσω τους φόβους μου, τις σκέψεις μου, τις ανάγκες μου.
Δεν υπάρχουν ονόματα. Γίναν όλα ένα "αυτό" και ένα "εκείνο". Δείχνω τις σκιές στους τοίχους και πιστεύω πως και κάποιος άλλος τις βλέπει, δεν είμαι η μόνη, δεν είμαι μόνη.
Και είναι κάτι βράδια όπως και αυτό που δεν ξέρω αν αναζητώ εσένα ή εμένα. Αν χάθηκα ή αν σε έχασα. Αν παγιδεύτηκες εσύ ή εγώ. Αν παλεύω για σένα ή για μένα.
Μου λείπει η μυρωδιά των ονείρων μου, ίσως γιατί έχουν το άρωμα σου. Μου λείπει αυτό το συναίσθημα πριν κοιμηθώ. Αυτή η ανάγκη για όνειρα, για αισθήματα, για ταξίδια. Το φοβήθηκα το όνειρο, το ξέρω. Τρομάζω στα συναισθήματα. Νιώθω βαρύ το κορμί που λίγο καιρό πριν δεν καταλάβαινα την ύπαρξη του. Ένα κορμί που συχνά το συγκρατούσα για να μην πετάξει, μην αφεθεί στον αέρα και υψωθεί στα σύννεφα. Και νιώθω δύο μάτια να με κοιτάζουν συχνά, επίμονα, πεισματικά... και δεν γνωρίζω αν είναι εντός μου ή πέρα απο μένα, ή αν κρυφοκοιτάζουν απο κάπου ψηλά. Έυχομαι μόνο να ήταν τα δικά σου...
Και τρέχω στους δρόμους και χάνομαι ανάμεσα στα βήματα των περαστικών, περνάω απο σταθμούς και ζω μια ζωή "ως είς των άλλων ανθρώπων", φθαρτή και θνητή. Εγώ, η "μοναδική", η "ξεχωριστή" σου. Φόρτωσα το μυαλό μου με ένα σωρό υποχρεώσεις για να σου μοιάσω. Άδειασα την καρδιά μου. Σταύρωσα τα χέρια μου. Και ίσως σου μοιάζω.
Μα κάθε βράδυ, σου ψιθυρίζω τι νιώθω και πως ήταν σήμερα ο ουρανός απο το παράθυρο του τρένου. Για το καινούργιο μου φόρεμα, για την κούραση μου, τον πονοκέφαλο, τα γενέθλια μου. Και σε ακούω μεσα στον ύπνο μου να μου λες το "ναι" και το "να μου προσέχεις" και σου πιάνω την κουβέντα μεστα όνειρα μου. Και σε φωνάζω στους εφιάλτες μου να με σώσεις. Δεν τολμώ να σε αγγίξω.
Μου αρκεί το μακρυά. Για το αγαπημένοι μη με ρωτήσεις. Ποτέ δεν τα πήγες καλά με την αγάπη και τα παράγωγα της.

Ο Κύκλος με τη Διάφανη Κιμωλία

2008-09-01T03:41:00.000-07:00

Και ντύθηκα τα ρούχα της αλήθειας μου, αυτά που είχα αφήσει καιρό στα συρτάρια της σιωπής. Και βγήκα έξω, στον κόσμο, στις φωνές, και περπάτησα ξυπόλυτη, γιατί η αλήθεια δεν σου αφήνει πληγές. Και ένιωσα ελεύθερη απο σένα και απο μένα, απο περασμένα και περαστικά. Κάηκα σε μια άυλη φλόγα, τότε, θυμάσαι; Κοίτα τα χέρια μου, αγνά ακόμη είναι. Δεν σε φοβούνται πια. Και αν τα αγγίξεις δεν θα σε νιώσουν, έμαθαν και αυτά, να ξεχωρίζουν τις μάσκες απο τα φωτεινά πρόσωπα, να διακρίνουν τους υποκριτές απο τους κριτές, τους ερωτευμένους από τους τυφλωμένους, την νίκη απο την συνθήκη, την αποπλάνηση απο την περιπλάνηση, την αίτηση απο την παραίτηση, την αίσθηση απο την παραίσθηση, το χαμόγελο απο τον περίγελο...
Γέλασα και γελάστηκα, βίωσα το διωγμό από μια γη που δεν μου άνηκε ποτέ. Προς τι η λύπη τότε, αγαπημένε μου; Μια συνάντηση ήμασταν, τυχαία μες στο πλήθος. Δυό λέξεις γίναμε στον αιθέρα, έτσι μόνο συναντήθηκαν τα χείλη μας. Εγώ το "καλώς ήρθες" και εσύ το "Αντίο".
Το τυχαίο ποτέ δεν έγινε μοιραίο. Παρέμεινε λαθραίο βλέμμα μεταξύ δύο αγνώστων στο μονοπάτι του αναπάντεχου και ύστερα πλάτη, βήματα... που δεν κατάλαβα ακόμη αν ήταν αργά και λιθόστρωτα ή γρήγορα και ανάλαφρα. Μα δεν έχει πια σημασία. Όταν κλείνει ο κύκλος, δεν έχει σημασία τι χρώμα είναι η κιμωλία, σου αρκεί το σχήμα. Και βάζεις στο κέντρο του μια σπίθα και προσμένεις να γίνει πυρκαγιά και να τον κάψει.
Ένας κύκλος, λένε, αποτελείται απο άπειρα σημεία. Ο δικός μας είναι μετρημένος στα δάχτυλα. Καταδικασμένος απο την σύλληψη του. 'Αλλο λίγο μένει για να κλείσει ο κύκλος μας... τα χέρια μας θα κρατήσουν την ίδια κιμωλία και θα σχεδιάσουν την μοίρα μας. Το τέλος θα βρεί την αρχή, θα μας μπερδέψει τόσο πολύ αυτό το παιχνίδι που δεν θα γυρίσουμε ποτέ ξανά σε αυτό.
Ύστερα θα βάλουμε τα κρύα μας δερμάτινα γάντια και θα δώσουμε τα χέρια, σαν σύμμαχοι. Σύμμαχοι στην ψυχρή εκτέλεση του ονείρου. Δεν είναι πια δικό μας, μην φοβάσαι. Κλείσε τα μάτια για να καταφέρεις να νιώσεις τις στιγμές σου απο δω και πέρα. Σου άρεσε πάντα να κλείνεις τα μάτια και εγώ σου φώναζα να βλέπεις το φως, το ηλιοβασίλεμα, τα χρώματα.
Σβήσε το φως, είναι αργά για θαύματα. Ο κύκλος δεν έχει ούτε αρχή, ούτε τέλος... μόνο κλείνει.

Θα Ερχόσουν;

2008-08-07T17:58:00.000-07:00

Αν έμπαινα κρυφά απο τις χαραμάδες, σαν κλέφτης, ένα βράδυ σαν και αυτό. Αν μπορούσα, θα γλιστρούσα όπως το πρώτο φως της μέρας στο σεντόνι σου και θα περπατούσα στις μύτες για να μην σε ξυπνήσω. Θα κοιτούσα τα κλειστά σου μάτια και θα καταλάβαινα πιά τα μυστήρια του κόσμου. Μετά θα ξάπλωνα πλάι σου, στα δεξιά, θα σε ένιωθα να αναπνέεις και θα μπορούσα μεστην ανάσα σου να ακούσω κάθε κύμα να χαιδεύει την ακτή.
Θα έσκυβα απαλά πάνω στην καρδιά σου και θα ένιωθα στον κάθε χτύπο της τα βεγγαλικά κάθε γιορτής, τα βήματα κάθε χορού, τις νότες κάθε μελωδίας.
Θα έμενα μέχρι το πρωί ξάγρυπνη με μάτια ορθάνοιχτα, πιστά, να σε προσέχω απο την ψύχρα, απο το σκοτάδι, απο τα ασπρόμαυρα όνειρα σου.
Θα ταξίδευα στην κοιλάδα του λαιμό σου και θα απολάμβανα κάθε εξωτικό λουλούδι.
Θα μεθούσα απο το γλυκό κρασί τον χειλιών σου καθώς η αφή μου θα παγιδευόταν στα πιό κρυφά σου μονοπάτια και η ανάσα μου θα απλωνόταν σε κάθε σύνορο του κορμιού σου.

Μην ξυπνήσεις. Αν ανοίξεις τα μάτια σου θα χαθώ, θα σε χάσω και πάλι. Είναι τόσο δύσκολο αυτό το παιχνίδι. Συνειδητοποιείς τις αποστάσεις και ύστερα χάνεσαι. Ψάχνεις να βρεις τον εαυτό σου και πάλι. Δεν μου αρκεί αυτό το κρυφτό. Με κούρασαν οι κρυψώνες. Σε ακούω αιώνια να μετράς. Γυρισμένος στον τοίχο. Δεν με βλέπεις. Και εγώ κρύβομαι για να μην με δεις. Όμως, εγώ σε βλέπω. Μου γυρνάς την πλάτη γιατί έτσι είναι το παιχνίδι. Έχεις τα χέρια σου στα μάτια και μετράς -5-10-15- και μετράς -20-25- και μετράς -30-35-. Όλο μετράς. Και εγώ κρύβομαι. Αλλάζω κρυψώνες. Σε περιμένω να έρθεις. Να ανοίξεις τα μάτια σου. Ψάξε να με βρεις. Ψάξε με. Σε κοιτάζω ακόμα. Είμαι μακριά και περιμένω και εσύ μετράς. Άγγιξαν το άπειρο οι αριθμοί σου. Κουράστηκα να κρύβομαι. Μάτωσαν τα χέρια μου. Λύθηκαν τα φτερά μου. Σου φωνάζω. Γύρνα να με δεις. Δεν κρύβομαι πια Είμαι πίσω σου. Με όλη μου την γύμνια. Με υγρά μάτια, με χέρια ανοιχτά, γεμάτη πληγές. Σταμάτα να μετράς, σταμάτα να "τα φυλάς". Φύλα εμένα, φίλησε με. Έχω ξεχάσει πως φιλάς. Έχω ξεχάσει τη αφή σου, τη φωνή σου. Την έσβησαν τόσες. Άφησα ξένες φωνές να μου ψιθυρίζουν τρυφερά στο αυτί. Υπέδειξα σε ξένα χέρια πώς να πατούν πάνω στα αποτυπώματα σου. Χάδια και ανάσες άγνωστες να ακολουθούν τα ίχνη σου στο κορμί μου. Μα δεν μου φτάνει. Κλείνω τα μάτια να μην θυμάμαι το βλέμμα τους κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ. Και θυμάμαι τόσο καθάρια το δικό σου. Σαν να σε είδα μόλις χθες. Μα δεν σε είδα. Πάει καιρός, τόσος πολύς, αρκετός να αλλάξει κανείς πορεία, όνειρα και ζωή ακόμη. Τα άλλαξες, δεν λέω. Και εγώ έχω αλλάξει. Δεν σε συγκρίνω πια. Σε κρίνω. Κρίνω τη σιωπή σου, την άρνηση σου, το ψέμα σου.
Τι μας χωρίζει; Να το σπάσω. Τι μας ένωσε; Να το βρω. Θα στο θυμίσω στο παραμιλητό σου και εσύ θα χαμογελάσεις μέσα στην αγκαλιά μου, σαν να κατάλαβες. Και έτσι γλυκά θα ξυπνήσεις.
Θα χαθώ απο κοντά σου με μια ευχή, σαν τελευταία ανάσα. "Να έρθεις"...

Η μέρα που ήταν να έρθει σήμερα τι απέγινε, θα ξημερώσουμε ξανά μαζί;

Λαθραία Συνάντηση

2008-07-23T20:33:00.000-07:00

Θυμάσαι την πρώτη μας συνάντηση; Την γωνιά του δρόμου, την μεγάλη πύλη;
Πέρασα απόψε απο εκεί και κοντοστάθηκα. Έμεινα για λίγο ακίνητη πάνω στο μεγάλο σκαλοπάτι και σε περίμενα σαν τότε να περάσεις το δρόμο. Μύρισα στον αέρα το άρωμα σου και εσύ διέσχιζες το δρόμο για να έρθεις κοντά μου. Μου φώναξες κάτι απο μακριά... ένα "Ήρθες!" γεμάτο ενθουσιασμό και πόθο μικρού παιδιού και εγώ παρέδωσα στο βλέμμα σου όλους μου τους φόβους. Βουτήξαμε και οι δύο στο πρώτο κύμα. Κράτησες το χέρι μου. Μου έδωσες τη ζεστασιά σου και εγώ όλα μου τα χαμόγελα απο εκεί και πέρα. Όλα μου τα όνειρα.
Μετά μου παραπονέθηκες για τα βήματα που δεν έχω κάνει και μου έδειξες πως να κάνω το πιο μικρό βηματάκι. Εγώ ακολούθησα τα ίχνη σου, πάτησα πάνω τους σαν να ακροβατώ ανάμεσα στο σίγουρο και στο μετέωρο και έκρυψα την παλάμη μου μέσα στη δική σου.
Σου είπα "Θα φύγω γρήγορα", μου ψέλλισες το "Μείνε λίγο ακόμη" και έμεινα για πάντα και ακόμα είμαι εδώ. Κοιτούσες μέστα μάτια μου και εγώ πάλευα μην ακουστούν οι φωνές που είχα μέσα μου, μην γλιστρήσουν στα χείλη μου και προδοθώ.
"Πάρε με αγκαλιά..."με πρόδωσε με θράσος ο ψίθυρος μου. Άπλωσες τα χέρια σου, σε τύλιξα με τα δικά μου. Η ένωση, μια επαφή πέρα απο το εγώ και το εσύ, μακριά απο το χώρο και το χρόνο, απο το πριν και το μετά, απο τον αόριστο και το μέλλοντα, απο υποσχέσεις και δηλώσεις. Ένιωσα τους σφιγμούς σου να συνοδεύουν την καρδιά μου. Η εισπνοή μου γινόταν εκπνοή σου. Ήταν τόσο δυνατό για να το πιστέψουμε. Τόσο μοναδικό για να το ξεχάσουμε. Τόσο ανυπεράσπιστο για να το προστατέψουμε. Τραβηχτήκαμε. Μου είπες πως το αξίζουμε. Αξίζουμε αυτό που ζούμε, αυτό που θα ζήσουμε.
Ίσως και εσύ, σκέφτηκα, αν κάποτε περάσεις απο εδώ, τυχαία μετά απο χρόνια, να ανοίξεις διάπλατα, κάποια καλά κλειδωμένη σου πόρτα. Σφαλισμένη γερά, με σκουριασμένες αλυσίδες και λουκέτα. Σαν μια φυλακή που όλες σου οι δυνάμεις έχουν επιστρατευτεί να κλειδώνουν και να επιβλέπουν, πάντα απο απόσταση. Να αρνούνται, σαν προδότες. Δωμάτιο με υγρούς τοίχους, μα με θέα στο πέλαγος και φόντο δύο φεγγάρια, το ένα να καθρεφτίζεται μέσα στο άλλο. Και εσύ, μπορεί να θυμηθείς για μια στιγμή το άγγιγμα μου και να νιώσεις τα χέρια μου γύρω απο το λαιμό σου. Ίσως αισθανθείς και το κρύο εκείνου του χειμώνα και παραξενευτείς που σε διαπέρασε. Ακόμα και τα γέλια μας μπορεί να ακούσεις καθώς θα βλέπεις τα κορμιά μας να υψώνονται αγκαλιασμένα και να σκορπίζονται στο σύμπαν. Και θα απορείς πως γίνεται, ένα μόνο σκαλοπάτι να μας έφτασε τόσο ψηλά. Τότε, ίσως συλλαβίσεις δειλά το όνομα μου. Με ακούσεις να στο προφέρω όπως τότε, σαν να σου συστήνομαι.

Οι φωνές των φίλων μου με επανέφεραν στην πραγματικότητα. Θυμήθηκα τη σιωπή σου και έτρεξα μακριά με σκυμμένο το κεφάλι... "Δεν θα ξαναπεράσω απο εδώ" σκέφτηκα δαγκώνοντας τα χείλη. Και το "εδώ" είσαι εσύ. Ένα "εδώ" τόσο κοντινό και τόσο μακρινό μαζί, που συχνά γίνεται "εκεί", άπιαστο και ακατόρθωτο, ανέγγιχτο και άϋλο, σκοτεινή και θαμμένη ανάμνηση. Και άλλες φορές, σαν σήμερα, ανοίγει μια αυλαία και ξεπηδάμε απο μέσα της εμείς με φανταχτερά κουστούμια και λαμπερά βλέμματα, με τα χρώματα της ίριδας στο πέτο. Εσύ να μου φτιάχνεις στεφάνια με σπάνια λουλούδια και εγώ να αφήνω στην χούφτα σου ένα μπουκέτο αστέρια. Πρωταγωνιστές σε μια παράσταση χωρίς σκηνικό, μονάχα εμείς και τα πρόσωπα μας, χωρίς μάσκες, τα βλέμματα μας χωρίς βροχές, τα σώματα μας χωρίς πληγές.
Μένουμε αιώνες στη σκηνή και κοιταζόμαστε σαν να είναι η πρώτη φορά και νιώθω το πρώτο ρίγος να με διαπερνά και τον τελευταίο φόβο να σβήνει, σαν να μην γνωρίζω το τέλος, σαν να μην το είδα ποτέ.

10+1 Άχρηστα Πράγματα για την Day-Dreamer...

2008-07-15T03:10:00.000-07:00

Ήταν ένα ηλίολουστο πρωινό όταν η day-dreamer, αγουροξυπνημένη, φορώντας τις ροζ πιτζάμες της, τις παντόφλες κουνελάκια και έχοντας στα μαλλιά μπικουτί ετοιμαζόταν να φτιάξει τσαί, παρατήρησε κάτω απο την πόρτα ένα βιολέτι φάκελο.
Τον άνοιξε προσεχτικά...
Ήταν μια πρόσκληση απο την φιλενάδα της την Christina Noe...
"Μμμμ...Να είναι πρόσκληση για να την συνοδεύσω στο Φεστιβαλ στις Κάννες... Για κάποιο φιλανθρωπικό gala... για ανελέητο shopping σε Ευρώπη και Αμερική... ή μήπως... μπααααα... προσκλητήριο γάμου δεν μου φαίνεται..." σκέφτηκε.

"Πω πω... Πρέπει να ομολογήσω... 10 συν 1 άχρηστα πράγματα για μένα;;;Ακόμα καλύτερα!!" συνέχισε η day-dreamer μόλις διάβασε την πρόσκληση.
Πήρε λίγο χρόνο για να ξυπνήσει και να πιεί το τσαγάκι της και άρχισε να γράφει...

1. (Μου πήρε λίγα λεπτάκια για να σκεφτώ το υπαριθμόν ένα άχρηστο για μένα πράγμα) Κάνω συνέχεια όνειρα και σχέδια... ακόμα και για 10 χρόνια μετά... Στα τρένα, στα λεωφορεία, όταν οδηγώ, όταν περπατάω, πριν κοιμηθώ και όταν ξυπνήσω. Δεν με πειράζει αν δεν υλοποιηθούν, μου αρκεί που έχω πλάσει στο μυαλό μου τα θέλω και τις επιθυμίες μου. Νιώθω ζωντανή και ελεύθερη μέσα στον κόσμο των σκέψεων μου, ικανή για τα πάντα ακόμα και τα πιο ακατόρθωτα!
2. Ποτέ δεν συμπαθούσα τα παιδιά, μου περνούσαν πάντα αδιάφορα, καμιά φορά μου φαίνονταν και ενοχλητικά. Ο Θεός όμως έκανε αυτό που χρειαζόταν για να τα
λατρέψω. Εδώ και ένα χρόνο κάνω ιδιαίτερα σε παιδάκια και είναι η καλύτερη μου! Έχω πλησιάσει τον κόσμο τους και έχω καταλάβει πόσο εξαιρετικές είναι οι ψυχούλες τους. Πόσο ανώτερα είναι απο τους "μεγάλους". Έχω πάρει σπουδαία μαθήματα απο τους μικρούς μαθητές μου. Παίζουμε το παιχνίδι της ανταπόδωσης : Αγάπης- Γνώσης.
3. Η καλύτερη βραδιά για μένα είναι... ένα τραπέζι δίπλα στο κύμα... με όμορφες γεύσεις και κόκκινο κρασί. Η καλή παρέα πρωταγωνιστεί στο σκηνικό της ιδανικής βραδιάς.
4. Για να πιάσουμε και λίγο διαπλανητικά το θέμα: Ανήκω στο ζώδιο του Ζυγού. Ο ωροσκόπος μου: Λέων. (προσπαθω να θυμηθώ και άλλα απο το ζωδιακό μου χάρτη για να ενισχύσω λίγο το πλανητικό σύνδρομο) Έχω επίσης την Αφροδίτη στο Σκορπιό και την Σελήνη στον Καρκίνο!
5. Μικρή ήμουν το απόλυτο αγοροκόριτσο. Τα πόδια μου ακόμα είναι γεμάτα απο χτυπήματα με το ποδήλατο! Άλλαξαν οι εποχές, άλλαξα και εγώ... Πλέον περνάω αρκετές ώρες στον καθρέφτη και κάποιες φορές η προετοιμασία μου πριν την έξοδο είναι αρκετά χρονοβόρα.
6. Πιστέυω στην Αγάπη που αντέχει τα πάντα. Στον Έρωτα που ανανεώνεται για μια ζωή και οτι κάπου εκεί έξω... υπάρχει το άλλο μας μισό. Θα γίνουν πολλά... θα δοκιμαστούμε πολύ μέχρι να το βρούμε, έτσι ώστε όταν επιτέλους έρθει στο δρόμο μας να το εκτιμήσουμε και να το κρατήσουμε κοντά μας.
7. Είμαι αρκετά πεισματάρα. Δεν θέλω απλά να γίνει αυτό που θέλω αλλά και τη στιγμή που το θέλω.
8. Στον Έρωτα αργώ να ενδώσω... Αλλά όταν το κάνω... Φτάνω στα άκρα!
9. Δεν μπορώ να κρύψω τα συναισθήματα μου. Όταν δεν συμπαθώ κάποιον ή όταν δεν μου αρέσει κάτι... θα εκφραστώ!
10. Συχνά είμαι πολύ απαιτητική με τον εαυτό μου και αυτό είναι κύρια πηγή άγχους!

Και το +1 Το Καλόοοο!!!
Φεύγω για Σπέτσες την Πέμπτη!!! Την Επόμενη εβδομάδα... για Τήνο και Μύκονο Και Αμέσως μετά Ζάκυνθο!

Στέλνω προσκλησούλα στην Φίλη μου Dust in The Wind στα αγόρια της παρέας: gianni και παλαλός και πολλές ακόμα σε όσους δεν έχουν παίξει το παιχνίδι και θέλουν να αποκαλυφθούν! Η πρόσκληση είναι ανοιχτή, δεν θέλω ντροπές!!!
Σας Φιλώ!!!

Στην Αυλή της Καρδιάς μου

2008-06-23T03:43:00.000-07:00

Μέσα μου παίζουν δυο παιδιά. Διαφορετικά και ίδια. Δεν ξέρω τα ονόματα τους. Τα ακούω συχνά να τρέχουν και να γελούν, να κλαίνε και να θυμώνουν, να μαλώνουν μεταξύ τους. Μα αγαπιούνται στα αλήθεια.

Στα διλήμματα μου, μου πιάνουν την κουβέντα και μου μιλούν με τις ώρες, καμιά φορά μέχρι να ξημερώσει. Και έχουν τόσο διαφορετικές γνώμες. Ακούω τις φωνές τους να υψώνονται και τα μαλώνω, μα δεν σωπαίνουν, παιδιά είναι και τους τα συγχωρώ όλα.

Είναι και τα δύο πεισματάρικα και θέλουν να περνά το δικό τους και εγώ μένω και τα προσέχω εκστατική. Το ένα μου φωνάζει, με προστάζει, "πήγαινε", "νιώσε", "μη φοβάσαι να δώσεις", "μην είσαι δειλή". Και είναι τόσο πειστικό το άτιμο. Το άλλο μου μιλά πάντα με ψιθύρους, "πρόσεχε", "φύγε", "μη!", "όχι", "θα πληγωθείς" και σε κάθε του φράση μου επαναλαμβάνει "για το καλό σου". Τα αγαπώ και δύο. Το ένα με την καρδία και το άλλο με το μυαλό. Το ένα με τους πόθους και το άλλο με τους φόβους. Μα δεν γίνεται να τα ακολουθώ και τα δύο. Η ζωή είναι γεμάτη σταυροδρόμια. Πρέπει να επιλέξεις τον δρόμο σου, πρέπει να ακολουθήσεις μια κατεύθυνση. Και εγώ στην αρχή παραπατώ, προσπαθώ να ακροβατήσω μα δεν γίνεται. Δεν μπορείς πάντα να περπατάς σε τεντωμένο σκοινί. Πρέπει να διαλέξεις πορεία.

Στους δρόμους της ζωής δεν υπάρχουν ταμπέλες, δεν υπάρχουν χάρτες. Μόνο ανηφόρες και κατηφόρες, στροφές και ευθείες. Και είναι κάτι δρόμοι που τα έχουν όλα. Μα δεν σε νοιάζει η πορεία, αλλά η κατάληξη. Η τελευταία στροφή. Οι τελευταίες εντυπώσεις.

Και εγώ πρέπει να επιλέγω, με τα μάτια κλειστά , ακούγοντας μόνο τις φωνές των δύο παιδιών, το δρόμο που θα πάρω. "Δεξιά!" μου λέει το ένα! " Τι δεξιά καλέ;;; Αριστερά θα πάμε" μου λέει το άλλο. Και εγώ σωπαίνω και παίζω το παιχνίδι τους. Μαντεύω τη φωνή που είναι πιο δυνατή και πορεύομαι.

Στο τελευταίο μας ταξίδι, το λογικό παιδί δεν ακούστηκε καν. Το φίμωσε το άλλο με χρυσές κορδέλες. Το νανούρισε γλυκά και εκείνο έπεσε σε ύπνο βαθύ. Μόνο τα παραμιλητά του άκουγα... και ένιωθα τις σπασμωδικές του κινήσεις μέσα απ' τον γλυκό του λήθαργό. Και μου ψιθύριζε μέσα από τα δόντια το "όχι" και το "πρόσεχε" και εγώ περιφρονούσα. Μου έφτανε το παιχνίδι με το άλλο... το κυνηγητό, το κρυφτό, η παντομίμα. Όλα τα παίξαμε ενώ το άλλο κοιμόταν. Πόσο γελάσαμε, πόσο φωνάξαμε από χαρά... Μια χαρά απλή, παιδική, ανεπιτήδευτη. Πόσο την απολαύσαμε αυτή τη χαρά. Μια ευτυχία από άκρη σ' άκρη. Ανοίγαμε τα μάτια μας το πρωί και νιώθαμε την ευτυχία στο κάθε τι. Στα πιο απλά πράγματα. Στο χαμόγελο της καλημέρας, στο φλιτζάνι του καφέ, στα τυχαία βλέμματα, στο άρωμα στο λαιμό. Εκεί ήταν η ευτυχία. Σε λίγες σταγόνες άρωμα στο λαιμό Εκείνου. Στη ζεστασιά των χεριών του.

Και το μικρό παιδί τα κοιτούσε όλα αυτά με τόσο θαυμασμό και καμιά φορά βούρκωνε από το ανεξήγητο των συναισθημάτων. Το πρωτόγνωρο των αισθήσεων. Και τράβαγε το φόρεμα μου και μου έλεγε "Κι άλλο παιχνίδι...Μην τελειώσει αυτό το παιχνίδι!" και εγώ του έκανα όλα τα χατίρια και χαμογελούσα. Και μου έλεγε κάθε βράδυ ότι μπορεί τα πάντα πια... να πιάσει τα αστέρια, να βουτήξει στους πιο μακρινούς ωκεανούς, να παίξει με κάθε κύμα, να αγγίξει τον ήλιο. Στα αλήθεια τα πίστευε.

Μα μέρα με τη μέρα... το άρωμα στο λαιμό εξατμίστηκε, η καλημέρα πνίγηκε στην καληνύχτα, το φλιτζάνι έσπασε, τα χαμόγελα έγιναν τυπικά, τα χέρια πάγωσαν. Ήρθε με δάκρυα και μου παραπονέθηκε...

-Γιατί άλλαξαν όλα;

-Γιατί αλλάζουν οι άνθρωποι, του είπα.

-Φταίω εγώ;

Μου ξεστόμισε μέσα απ τους λυγμούς του το μικρό παιδί.

- Αυτός που αγαπάει, δεν φταίει.

Του απάντησα και του χάιδεψα τα μαλλιά.

-Μήπως δεν έδωσα πολλά;

- Για σένα κράτησες κάτι;

Το ρώτησα τρυφερά.

-Μόνο το παιδί της λογικής, που κοιμάται.

-Ξύπνησε το, του είπα.

Έτρεξε και το ξύπνησε με δάκρυα στα μάτια.

- Ξύπνα, του φώναξε, σε έχω ανάγκη!

-Τι συμβαίνει; του είπε το άλλο νυσταγμένο.

- Μόνο εσύ μπορείς να με γιατρέψεις...

- Πονάς;

-Από αγάπη...

- Πού;

-Παντού και Βαθιά..

- Γιατί με κοίμησες;

-Για να ζήσω.

-Γιατί με ξύπνησες;

-Για να σωθώ.

- Θα σε σώσω... Τι νιώθεις;

- Ότι τον αγαπώ με ένα παθιασμένο μίσος, και ότι τον μισώ με μια απέραντη αγάπη.

- Θα σε κάνω να ξεχάσεις...

- Φοβάμαι.

- Θα σου λέω ιστορίες για τα μέρη που μπορείς να φτάσεις, κάθε βράδυ.

- Χωρίς αυτόν;

- Χωρίς...

- Μπορώ;

-Κοίτα τα φτερά σου... Έγιναν πιο δυνατά...!

- Έχεις τόσο δίκιο... Δεν θα σε ξανακοιμήσω... Θα σε ξεγελάω μόνο, λογική μου...

-Το υπόσχεσαι;

- Το υπόσχομαι...!

- Κράτησε το χέρι μου...

Και τα παιδιά παίζουν και πάλι αγαπημένα στην αυλή μου.

Τα κοιτάζω τα βράδια κρυφά, να μεγαλώνουν και να δυναμώνουν.

Το ένα να γιατρεύει τις πληγές του άλλου.

Μαζί τους γιατρεύομαι και εγώ...

Έμαθα και τα ονόματα τους.

Καρδιά και Λογική.

2008-06-13T15:49:00.000-07:00

Είμαι καλά...

Το λέω καιρό αλλά δεν το ένιωθα. Τώρα το αισθάνομαι. Αυτό το "καλά" καλύπτει κάθε σημείο του είναι μου. Σιγά σιγά. Σταδιακά. Ό,τι πήρε η απουσία, ήρθε να το καλύψει η ηρεμία. Ό,τι σου δίνεται πρέπει να το κρατάς γερά στα χέρια σου και να το απολαμβάνεις. Αν αυτό λέγεται μοναξιά ή απουσία ή σιωπή ή ηρεμία... για κάποιο λόγο ήρθε και να σε συναντήσει. Κάπου θα σε βγάλει ο δρόμος. Και αν είναι αδιέξοδο, μην γυρίσεις πίσω, προσπάθησε να σκαρφαλώσεις τους τοίχους, τα βουνά, τα φράγματα, τα εμπόδια, τα συντρίμμια. Απο εκεί ψηλά έχεις καλύτερη θέα. Τα βλέπεις όλα τόσο καθαρά, τόσο ανώδυνα, τόσο αλλιώτικα. Νιώθεις έξω απο αυτά και τα παρατηρείς με μάτια στεγνά, με χέρια σταυρωμένα. Και ίσως κάπου εκεί, ανάμεσα στην παρατήρηση και την θύμηση, να γλιστρήσει αθώα ένα χαμόγελο, όχι μελαγχολικό. Ένα χαμόγελο απελευθέρωσης... ικανοποίησης που έφτασες μέχρι εδώ. Δεν έχασες. Μην πεις "Έχασα χρόνο". Μην πεις "Έχασα τη μάχη". Πες "δεν έχασα τον εαυτό μου". Σπουδαίο κατόρθωμα.

Και είμαι εδώ να βλέπω ένα ηλιοβασίλεμα τόσο ξεχωριστό. Μακριά απο τα όνειρα και τα σχέδια και μακριά απο τον προορισμό μου. Πέρα πολύ. Και τώρα το κοιτάζω σαν να είναι το πρώτο μου. Σαν να είναι το μόνο. Με διαπέρασε. Και άπλωσα φτερά και το άγγιξα. Αυτά τα χέρια που ένιωθα άδεια στους δρόμους και στους σταθμούς, ήταν φτερά τελικά και τους έλειπε ο αέρας για να πετάξουν, το ηλιοβασίλεμα για να φλερτάρουν. Τόσες μέρες πέρασαν, τόσοι μήνες, τόσα ηλιοβασιλέματα. Πώς δεν τα έβλεπα; Πώς τους γύρισα την πλάτη; Πού κοιτούσα; Τόσες φωνές με προσπέρασαν. Το "ελα πάμε", το "μην φοβάσαι!". Πώς δεν αφουγκράστηκα; Πώς δεν ακολούθησα;

Είναι όμορφο τελικά να χάνεις το δρόμο σου, να αλλάζεις πορεία. Βλέπεις καινούργιες εικόνες, νέα τοπία. Ούτε που τα φαντάστηκες. Ούτε που τα ζήτησες. Προσανατολίζεσαι. Αφήνεις τους χάρτες και τα προσχέδια και αφήνεσαι στον δρόμο και πας όπου σε πάει. Σαν μια μοίρα που σε προγνώρισε και την ακολούθησες πιστά σαν μικρό παιδί που με μάτια αγνά πλησιάζει τον κόσμο.

Το Ρέκβιεμ ενός Ονείρου

2008-06-06T02:30:00.000-07:00

Άδειασα. Και να φανταστείς πριν απο μια στιγμή ήμουν γεμάτη. Μάζεψα λόγια, εικόνες και όνειρα για να στα δώσω. Χάθηκαν σε ένα λεπτό. Τίποτα δεν έμεινε. Ούτε μια λέξη, ούτε μια εικόνα έστω να μου θυμίζει οτι υπήρξε κάτι εδώ. Ξερότοπος, άγονη γη, δίχως χρώμα. Έτσι με αφήνεις. Ή έτσι με διώχνεις. Μην έρχεσαι για να φύγεις, σε παρακαλώ. Μην μου δίνεις ελπίδα, σε παρακαλώ. Γιατί εγώ νιώθω την ελπίδα σε κάθε σου βλέμμα. Μην με κοιτάς, σε παρακαλώ. Τα μάτια μου είχαν πλημμυρίσει με όνειρα και τώρα δεν τα βλέπω, τα έσβησε το πρώτο δάκρυ.

Όσο λείπεις, ξέχασα πως είναι να ονειρεύεσαι. Και όλα τα όνειρα τα έκανα χθες το βράδυ μαζεμένα γιατί σήμερα θα ερχόσουν. Δεν μ' άφησαν οι σκέψεις μου να κοιμηθώ. Με έναν αλώβητο παιδικό ενθουσιασμό, ξενύχτησα. Και θυμήθηκα, πως το ίδιο συναίσθημα το είχα μικρή κάτι βράδια ανοιξιάτικα που το πρωί θα πηγαίναμε εκδρομή με το σχολείο. Και εγώ καθόμουν ξάγρυπνη και χαμογελούσα μόνο που σκεφτόμουν το "πώς" και το "τι" του αύριο. Και φοβόμουν να κοιμηθώ μήπως και δεν ξυπνήσω εγκαίρως και χάσω την περιπλάνηση. Ένα ταξίδι σου ζήτησα στο κέντρο της Αθήνας. Μια βόλτα χωρίς ειδυλλιακές παραλίες και άρωματα καλοκαιριού, χωρίς κόκκινο κρασί και ρομαντικά κεριά. Μια επαφή ανάμεσα στην πολυκοσμία, στους θορύβους της πόλης και την βουή των αυτοκινήτων. Ένα τυχαίο άγγιγμα σου στις χειρολαβές των τρένων. Αυτό ήταν το χθεσινό όνειρο μου. Και είχα σχεδιάσει τόσο καλά κάθε λέξη και κάθε κίνηση που όταν άνοιξα τα μάτια μου το πρωί, ορθάνοιχτα γεμάτα προσμονή και ελπίδες, μου φάνηκε πως το είχαμε κιόλας ζήσει.

Εισιτήριο δεν βρήκες γι αυτό το ταξίδι. Και εγώ έχω μείνει εδώ χωρίς εισιτήριο επιστροφής. Δεν ήρθες. Έμεινα στους σταθμούς χωρίς αποσκευές να ακούω την ψυχρή φωνή σου και τις βιαστικές σου λέξεις για καλημέρα. Χωρίς συγγνώμες, χωρίς ευθύνες. Δεν ήθελα συγγνώμες, εσένα ήθελα για δύο λεπτά. Έχω ξεχάσει το χαμόγελο σου. Αυτό χρειαζόμουν μόνο. Δεν θα το νιώσεις ποτέ. Δεν θα το καταλάβεις ποτέ. Δεν είμαστε το ίδιο. Και εγώ που νόμιζα...

Παραιτούμαι σήμερα. Παραιτούμαι απ'το όνειρο. Απο την προσπάθεια. Απο τις φράσεις : "Είμαι εδώ... Θα είμαι εδώ...". Απο ό,τι σε θυμίζει. Απο ό,τι ξέχασες εδώ και εγώ το κράτησα για να στο δώσω όταν θα γυρίσεις. Δεν θα γυρίσεις. Και ίσως ποτέ να μην ήσουν εδώ. Σε περίμενα τόσα βράδια. Κάθε βράδυ. Και ένιωθα κάτι αιχμηρό να με διαπερνά απο άκρη σε άκρη και έπιανα το στέρνο μου για να ελέγξω αν αιμορραγώ.

Θα ξεχάσω, θα δεις. Θα πάψω να συγκρίνω. Θα πάψω να αναζητώ το βλέμμα σου στους συνωστισμένους δρόμους, το άρωμα σου στους τυχαίους άντρες, τη φωνή σου σε κάθε χτύπημα του τηλεφώνου. Εσύ μπόρεσες. Θα τα καταφέρω... Ευχήσου μου καλή τύχη αγάπη μου... Είναι δύσκολος ο δρόμος της επιστροφης στον παλιό μου εαυτό. Είναι δύσκολο να επιβάλλω στα συναισθήματα σιγή. Η ελπίδα λένε, πεθαίνει πάντα τελευταία... Η δική μου είχε πάρει εδώ και καιρό παράταση. Σήμερα χάθηκε και αυτή μαζί με εσένα. Δεν θέλω να σκέφτομαι το "ποτέ". Κάθε φράση συνοδεύεται πλέον απο ένα "ποτέ". Το φοβάμαι. Με φοβάμαι.

Σ'αγαπώ... Δεν σ'αρέσει αυτή η λέξη το ξέρω. Δεν ήθελες ποτέ να στη λέω. Μόνο αυτή έχω. Δεν έχω ευχές για τον αποχαιρετισμό. Ούτε και αισιόδοξα χαμόγελα. Συγγνώμη.

Τα Γενέθλια του κ. Εξαρτάται

2008-05-30T00:29:00.000-07:00

Το θυμάσαι καλά... Δεν μπορεί να κάνεις λάθος. Σήμερα έχει γενέθλια. Και γκόμενα καινούργια έχει αλλά δεν φαίνεται να το θυμάσαι τόσο συχνά. Σου το είπε ανοιχτά σε ένα απο αυτά τα ηλίθια τυπικά τηλεφωνήματα που παίρνει ο ένας τον άλλον έτσι για να το παίξει large και οτι δεν τρέχει τίποτα και "απλώς πήρα να δω τι κάνεις". Εννοείται όχι για επανασύνδεση. Είναι αυτές οι κλήσεις οι κοφτές, που τις καταλαβαίνεις πριν να δεις την αναγνώριση. Χτυπάνε δειλά, το πολύ μέχρι τρείς φορές. Βλέπουν πως δεν το σηκώνεις και το κλείνουν και μετά δεν ξαναπαίρνουν. Μέχρι που έρχεται η μέρα που και αυτά τα τυπικά σταματούν και αρχίζει η σιωπή και μπαστακώνεται η απουσία μεστο σπίτι σου και αγγίζει όλα σου τα πράγματα. Μέχρι και στο κρεβάτι σου ξαπλώνει η αναιδέστατη και διεκδικεί το σεντόνι σου.

Το θέμα τελικά είναι οτι σήμερα έχει γενέθλια... η μάλλον το θέμα είναι οτι μαζί με γενέθλια "υπάρχει κάτι καινούργιο στη ζωή" του. Στο είπε με καμάρι. Και αυτό είναι και σχέση. Και αυτό σου το είπε με καμάρι. Όχι σαν εσένα... που σου έλεγε να ζείτε το τώρα και να είστε καλά και οτι δεν μπορεί τις σχέσεις. Και εσύ τα κατάπινες αμάσητα και σ' άρεσε και η γεύση.

Και τον ρώτησες δεν άντεξες... πώς και με εκείνη δεν αναδύεται το ψυχολογικό του σύμπλεγμα περί δέσμευσης. Την απάντηση τη θυμάσαι. "Εξαρτάται". Δεν υπάρχει τίποτα πιο εκνευριστικό απο το να σε ξυπνάει η μάνα σου σάββατο πρωί στις 8 με την ηλεκτρική σκούπα και απο το άκουσμα του "εξαρτάται". Γιατί όταν ο Αριστοτέλης ανέπτυσσε την θεωρία του περί της τελειότητας της μεσότητας, σαφώς και δεν συμπεριέλαβε την περίπτωση του "εξαρτάται".
( ΝΑΙ- εξαρτάται- ΟΧΙ. ) Και αυτό το "εξαρτάται" κάποιες φορές είναι τόσο βασανιστικό, όχι γιατί είναι αβέβαιο αλλά επειδή κρύβει μέσα του την αλήθεια που δεν σου αποκαλύπτεται ποτέ. Και το νιώθεις ώρες ώρες σαν το κινέζικο βασανιστήριο της σταγόνας. Κάθε σταγόνα και "εξαρτάται", αργά και βασανιστικά. Μόνο που αυτή η σταγόνα ποτίζει μέσα σου και γίνεται χείμαρρος και σε πνίγει. Με τον καιρό το συνηθίζεις και μαθαίνεις κολύμπι.

Σκέφτηκες να τον πάρεις να ευχηθείς. Όχι σου έλεγαν όλες οι φωνές μέσα σου. Για πρώτη φορά, καρδία, λογική και ένστικτο συμφωνούσαν. Μέχρι και η καρδιά πήγε με το μέρος τους. Φαντάσου πόσο πόνεσε. Αυτά γίναν το προηγούμενο βράδυ. Γιατί σήμερα, ανήμερα της γέννησης του ακατανόμαστου ξύπνησες με τσαμπουκά. Στρίμωξες όλες σου τις υποχρεώσεις και εξόδους τόσο πολύ που δεν προλαβαίνεις να βρεις το όνομα του στη λίστα του κινητού. Κακώς υπάρχει ακόμα αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Ενώ ετοιμαζόσουν να φύγεις και είχες ξεχαστεί ανάμεσα στα φρου-φρου και τα αρώματα, το κινητό άρχισε να κουδουνίζει μανιασμένα...καλώς τα δέχτηκες, το είχες βάλει και υπενθύμιση... τότε, τον καιρό της χάριτος. Διαγράφεις, απαξιείς και βγαίνεις απο το σπίτι. Θα ξεχαστείς, έχεις βάλει τα δυνατά σου να προσπεράσεις. Πως κατά μια διαβολική σύμπτωση άκουγες απο παντού την σημερινή ημερομηνία, ανεξήγητο. Μπήκες στο αυτοκίνητο και άνοιξες το ράδιο. "Παρασκευή σήμερα 3ο του Μάη, Καλημέρα σας!" είπε η εκφωνήτρια με αισθησιασμό 9 το πρωί. Ποιός τους είπε οτι έχουμε ανάγκη απο υπενθύμιση της ημερομηνίας και στο λένε κάθε λίγο και λιγάκι δεν ξέρω. Έβαλες CD. Απορροφήθηκες μέσα στο πλήθος των υποχρεώσεων που ανέλαβες για σήμερα και τις έκανες τόσο ευχάριστα, τόσο πρόθυμα σαν να ήταν πράγματι σωτήρια για σένα. Μα ήταν;
Σκοτείνιασε... μετά απο πολύ τρέξιμο πήρες το δρόμο του γυρισμού και ένιωθες τόσο απαλλαγμένη που δεν υπέπεσες στον πειρασμό... που προσπέρασες. Και πάνω στην απελευθέρωση και στην ηρεμία ήρθε ένα τραγούδι, λες και κάποιος που σε κοιτούσε απο μακριά, μόνη στο αυτοκίνητο με τα παράθυρα ανοιχτά να οδηγείς αμέριμνη και να νιώθεις σαν νικητής στο γύρο του θριάμβου πάνω στο χρυσό σου άρμα... πάτησε το play και σου έβαλε τρικλοποδιά. Σαν απομηχανής Θεός που δεν ήρθε για να σε σώσει αλλά για να δοκιμάσει τις αντοχές σου, "Το πιο ωραίο τίποτα" της Ευσταθίας άρχισε να παίζει...

Γύρισες στο σπίτι, έψαξες, το βρήκες και του το έστειλες. Τι κακό μπορεί να κάνει ένα τραγούδι; Πόσο χαμηλά μπορεί να σε ρίξει μια ευχή;
Αδυναμία δεν είναι η Αγάπη. Αδυναμία είναι να την αγνοείς. Να μη λες ευχαριστώ.

Χρόνια σου Πολλά. Και αυτό δεν δέχεται "εξαρτάται"...

Το πιο ωραίο τίποτα- Ευσταθία

Θυμάμαι πως τις πιο ηλιόλουστες γιορτές
τις περάσαμε μαζί εμείς οι δυο
τις εξασφαλισμένες μας τις Κυριακές
μέσα στο σπίτι με dvd και παγωτό
Θυμάμαι επίσης μια μικρή εκδρομή στην εξοχή και τ΄άρωμά σου
κι όλα αυτά όχι βέβαια επειδή σήμερα έχεις τα γενέθλιά σου

Χρόνια πολλά χρόνια σου πολλά μωρό μου
όμορφα κι ευτυχισμένα
σ΄έχω πάντα μέσα στο μυαλό μου
να΄σαι καλά έστω και χωρίς εμένα
Τις πιο μικρές κι αθώες μας στιγμές
τα πιο ανούσια πράγματα του χθεςτο πιο ωραίο τίποτα μαζί σου το΄χω ζήσει
Όλα τα ηλίθια ανέκδοτά μας
και όλα αυτά που γίνανε δικά μας
ένα χαλασμένο μηχανάκι που μας άφηνε στο δρόμο
θα μου λείψει

Θυμάμαι πράγματα θυμάμαι εποχές
μα τι βγαίνει απ΄όλα αυτά στ΄αλήθεια δε γνωρίζω
μια σχέση που ξεκίνησε μετά Χριστόν
στην Αθήνα μέσα σ΄ένα λεωφορείο γκρίζο
Κι όταν τα θυμάμαι όλα αυτά
κάτι με πιάνει και το μυαλό θολώνει
κοιτάζοντας τα ζευγαράκια μεσ΄τα μπαρ
από πείσμα λέω καλύτερα που είμαι μόνη

Της Αγάπης η απΟΥΣΙΑ

2008-05-26T14:25:00.000-07:00

Θέλω καιρό να γράψω κάτι για σένα, κάτι για εμάς. Για σένα που άλλαξες και για το εμείς που γκρεμίστηκε και έγινε ένα "εγώ" και ένα "εσύ". Είδες; Πάλι υπάρχεις εσύ. Όπως και να το κάνω, όσο και να το σκαλίσω επιδέξια ή αδέξια, πάλι υπάρχεις. Είτε στο θυμό μου, είτε στην ανάμνηση, είτε στην απουσία. Και εκεί πιο πολύ. Στην απουσία ήσουν πάντα παρόν.

Να προσέχεις...

Έρως ΑΝΙΚΑΝΕ Μάχαν

2008-05-23T15:34:00.000-07:00

Είμαι παιδί που μεγάλωσε καλώς ή κακώς με Βουγιουκλάκη και Εσμεράλδα. Για να μην μιλήσω για την Άριελ την μικρή γοργόνα και την Candy Candy. Ε κοίτα, όσον να ναι... αυτά με επηρέασαν. Ζωγράφιζα καρδούλες και έγραφα στο θρανίο μου δίαφορα αρχικά κατά καιρούς. Α+Γ , Α+Μ, Α+Δ. Ο δεύτερος συντελεστής της πρόσθεσης άλλαζε αλλά το Α έμενε, όπως και το "συν", η ανάγκη για ένωση. Και μετά σκέφτηκα... αντί να γράφω όλη την αλφάβητο, δεν με προσθέτω καλύτερα με ένα ερωτηματικό; (αγγλικό παρακαλώ) Να είμαι και μέσα; Αφήνει και ένα μυστήριο, για το άγνωστο, για αυτό που υπάρχει και δεν είναι και σίγουρο, (είναι ηλικία για σίγουρα αυτή τώρα;!) άσε που αφήνει και ένα ενδεχόμενο για αυτό που θα έρθει... Και πάντα περισσότερο απο αυτό που υπήρχε, αγαπούσα αυτό που θα έρθει. Έτσι το θρανίο κοσμούσε ένα απλό Α+?. Και εγώ περίμενα το ερωτηματικό να αποκτήσει μορφή και να έρθει κοντά μου.

Ξέρεις όλα αυτά τα love stories σου δημιουργούν άλλη εικόνα για τον έρωτα, την ύπαρξη και τις διαστάσεις του. Οι ήρωες μπορούν να νικήσουν τα πάντα στο όνομα της αγάπης, να βρούν το σωστό μονοπάτι μόνο με τη σκέψη του αγαπημένου προσώπου. Υπάρχει πάντα ειλικρίνια μεταξύ τους, ενώ κάθετι που τους απομακρύνει είναι αποτέλεσμα δόλου απο εξωγενείς παράγοντες και μισητούς εχθρούς που ζηλεύουν τον έρωτα τους. Φυσικά και κάθε ίντριγκα και πλεκτάνη αποκαλύπτεται και το απόλυτο ζεύγος μένει για πάντα μαζί.

Ορμώμενη και επηρεασμένη απο τέτοιου είδους πρωταγωνιστές και σενάρια, καθώς και απο τα φωτορομάτζα της "Κατερίνας" πάντα άκουγα φωνές εντός και εκτός μου να μου λένε: " Ο έρωτας πάντα νικάει! Όλα μπορεί να τα αποκτήσει, όλα να τα υποδουλώσει και να υπερνικήσει κάθε εμπόδιο και κάθε δυσκολία" Και εγώ ξέρεις τα πίστευα, γιατί εχω μάθει να πιστεύω.

Αλλά μάλλον ανάμεσα στις φωνές, δεν κατάφερα να ξεχωρίσω τους ψιθύρους που επαναλάμβαναν επιτακτικά τη φράση: "Ο Έρωτας χρειάζεται δύο. Δύο καρδίες, δύο σώματα"

Όταν υπάρχουν δύο ίσως όλα να είναι δυνατά, ή ίσως όλα να μην είναι και τόσο αδύνατα. Αλλά όταν είσαι μόνος, έχεις να αντιμετωπίσεις μια μάχη άνιση, και η ήττα είναι προκαθορισμένη, σίγουρη και δεδομένη. Δεν έχεις να αντιμετωπίσεις θηρία, κατίνες και παρεξηγήσεις.

Απέναντι σου έχεις αυτό που θέλεις, το ποθητό, το αγαπημένο, το ερωτηματικό του θρανίου ενσαρκωμένο σε ένα ζευγάρι μάτια που σε κοιτούν με τόση απάθεια και εσύ ως τραγικός ήρωας, τυφλωμένος και μανιασμένος, προσπαθείς να τα σώσεις.

Να τα σώσεις απο το εγώ τους που αντιστέκεται, απο τους φόβους που τα κάνουν να κλείνουν καμιά φορά ορμητικά ώστε να μην βλέπουν τα δικά σου. Άραγε κοίταξαν ποτέ τα δικά σου; Ένιωσαν ποτέ το βλέμμα σου; Τόσες φορές σε κοίταξαν, μα σε αναζήτησαν;

Και δεν είναι ο μόνος σου εχθρός αυτά τα ψυχρά μάτια. Ο χειρότερος εχθρός σου είναι ο εαυτός σου, αυτόν που δεν μπορείς να εξημερώσεις πια, έχει γίνει αδάμαστη θύελλα που σκορπάει "θέλω" και "ναι" και παλεύει και πολεμάει και ορμάει γιατί σου είπαν οτι ο τολμών νικά. Τόλμησες... αλλά δεν νίκησες. Και όταν ο εαυτός σου γίνει πάλι εξημερωμένο κατοικίδιο του σαλονιού, αφήσει τα λαγκάδια και γυρίσει πάλι στον καναπέ του σπιτιού, θα έρθει και θα σου θυμώσει σαν μικρό παιδί. Θα σου πεισμώσει πολύ, που τον άφησες να τσαλακωθεί και θα σου πει για τα "πρέπει" και τα "δεν" κουνώντας σου το δάχτυλο.

Και εσύ θα πνίγεσαι και θα βουλιάζεις σε ένα σκοτεινό ωκεανό χαζεύοντας τα ναυάγια μέχρι να ξυπνήσει κάποιο βαθύ σου ένστικτο ή κάποιος απομηχανής Θεός σε φέρει πάλι πίσω στην επιφάνεια.

Θα σε κοιτάξει με μάτια λαμπερά, όλο προσδοκία και θαλπωρή. Θα σου δείξει τα αστέρια και θα σου πει για ταξίδια που θα κάνετε μαζί, για φεγγαροντυμένες θάλασσες που θα κολυμπήσετε αγκαλιά. Και εσύ ως καλή μικρή γοργόνα θα διψάς για μια ακόμη βουτιά, και ως καλή Εσμεράλδα θα πάψεις να βλέπεις και θα ακολουθήσεις. Μόνο που το δόρυ και το ξίφος σου βούλιαξαν στο βυθό, τότε... θυμάσαι;

Το μόνο που κράτησες είναι η χρυσή και βαριά σου ασπίδα... σχεδόν αχρησιμοποίητη.

Ανθρώπινη Ματαιοδοξία...

2008-05-23T15:05:00.000-07:00

Μόλις διάβασα ένα ακόμη ενδιαφέρον mail...
Διαβάστε...

Ο Θάνατος είναι ένα βέβαιο γεγονός στη ζωή μας, αλλά η Αγία Γραφή μιλάει για αιώνιο θάνατο.
Πολύ ενδιαφέρον, διάβασε το μέχρι το τέλος.....
Γράφει στην Αγία Γραφή (Γαλάτας 6:7): 'Μὴ πλανᾶσθε θεὸς οὐ μυκτηρίζεται ὃ γὰρ ἐὰν σπείρῃ ἄνθρωπος, τοῦτο καὶ θερίσει·' Υπάρχουν άνδρες και γυναίκες που κορόϊδεψαν (μυκτήρισαν) τον Κύριο :

(1966).

Ο Lennon, αφότου είπε ότι οι Beatles ήταν διασημότεροι από τον Ιησού Χριστό, πυροβολήθηκε 6 φορές.

Tancredo Neves (Πρόεδρος της Βραζιλίας ): Στην προεκλογική του εκστρατεία, είπε ότι εάν μάζευε 500.000 ψήφους από το κόμμα του, ούτε ο Θεός ο ίδιος δε θα τον καθαιρούσε από την προεδρία του. Σίγουρα πήρε τJohn Lennon (Τραγουδιστής):
Λίγα χρόνια πριν, στη συνέντευξη που έδωσε σε ένα Αμερικανικό Περιοδικό, είπε:
'Ο Χριστιανισμός θα τελειώσει, θα εξαφανιστεί. Είναι πέραν αμφισβήτησης και γιαυτό είμαι βέβαιος. Ο Ιησούς ήταν εντάξει, αλλά τα θέματα του ήταν τόσο απλά, σήμερα εμείς είμαστε διασημότεροι απ' Αυτόν.' ους ψήφους του, αλλά αρρώστησε μια μέρα πριν γίνει Πρόεδρος και πέθανε.

Cazuza (Ετεροφυλόφιλος Βραζιλιάνος συνθέτης, τραγουδιστής και ποιητής): Σε ένα σόου στο Canecio ( Rio de Janeiro), όταν κάπνιζε το τσιγάρο του, φύσηξε τον καπνό ψηλά στον αέρα και είπε: 'Θεέ, αυτό είναι για σένα.'

Πέθανε σε ηλικία 32 ετών από ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΟΝΑ με φρικιαστικό τρόπο.

Ο άνδρας που έφτιαξε τον ΤΙΤΑΝΙΚΟ Έπειτα από την κατασκευή του Τιτανικού, ένας δημοσιογράφος ρώτησε πόσο ασφαλής θα μπορούσε να είναι ο Τιτανικός. Με ένα ειρωνικό τρόπο είπε: 'Ούτε ο Θεός ο ίδιος δε μπορεί να τον βουλιάξει'
Το αποτέλεσμα: Πιστεύω πως ξέρετε όλοι τι απέγινε ο Τιτανικός

Marilyn Monroe (Ηθοποιός) Ο Billy Graham την επισκέφτηκε σε μια παρουσίαση ενός σόου. Της είπε ότι το Πνεύμα του Θεού τον έστειλε να της κηρύξει.
Αφού άκουσε λοιπόν αυτά που ο Πάστορας είχε να της πει, του απάντησε: 'Δε χρειάζομαι το δικό σου Ιησού.'
Μια βδομάδα αργότερα, βρέθηκε νεκρή στο διαμέρισμα της

Bon Scott (Τραγουδιστής) Ο πρώην τραγουδιστής των AC/DC. Σε ένα από τα τραγούδια του το 1979 τραγούδησε: 'Μη με σταματάς, θα πάρω την κατηφόρα, τη λεωφόρο της κόλασης.'

Στις 19 Φεβρουαρίου του1980, Ο Bon Scott βρέθηκε νεκρός, πνίγηκε με τον ίδιο του τον εμετό.

Campinas (το 2005) Στην Campinas της Βραζιλίας μια ομάδα από φίλες, μεθυσμένες, πήγαν να πάρουν μια φίλη τους..... Η μητέρα της κοπέλας συνόδεψε την κόρη της στο αμάξι και ήταν τόσο ανήσυχη με το γεγονός ότι ήταν μεθυσμένες οι άλλες φίλες της και συμβούλεψε την κόρη της κρατώντας της το χέρι - ήταν ήδη καθισμένη μέσα στο αμάξι: 'Κόρη μου, πήγαινε μαζί με το Θεό και ο Θεός θα σε προστατέψει.'
Η απάντηση της ήταν: 'Μόνο όταν αυτός (ο Θεός) ταξιδέψει στο πορτ-μπαγκαζ, γιατί εδώ μέσα.....είναι ήδη γεμάτο.'

Ώρες αργότερα, τα νέα έφτασαν. Έγινε ένα τραγικό δυστήχημα στο οποίο όλες σκοτώθηκαν.
Το αμάξι έγινε αγνώριστο και δε ξεχώριζες τι μάρκα ήταν, αλλά η έκπληξη ήταν ότι το πορτ-μπαγκαζ είχε παραμείνει άθικτο.
Η τροχαία είπε ότι δεν υπήρχε περίπτωση το πορτ-μπαγκάζ να μείνει άθικτο! προς έκπληξη τους μέσα στο πορτ-μπαγκάζ υπήρχε μια καρτέλα με αυγά εκ των οποίων κανένα δεν είχε σπάσει.

Christine Hewitt (Δημοσιογράφος και Παρουσιάστρια) είπε ότι η Βίβλος (ο Λόγος του Θεού) ήταν το χειρότερο βιβλίο που γράφτηκε ποτέ. Τον Ιούνιο του 2006 βρέθηκε καμένη και δύσκολα αναγνωρίστηκε σε τροχαίο με τη μηχανή της.

Πολλοί σημαντικοί άνθρωποι παρασύρθηκαν και υπερεκτίμησαν την δύναμη τους...
Η κατάληξη τους να ήταν τελικά μια τυχαία σύμπτωση;

Ανήμερα της... ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ

2008-05-14T03:32:00.000-07:00

Α! Καταπληκτικό... για κοίτα βρε παιδί μου τι μπορούν να σου κάνουν... Όλες μεταμορφώνονται... αποκτούν τα λαμπερά μαλλιά της Παπαρίζου, το χαμόγελο της Cameron Diaz, τις καμπύλες της Monica Belucci, το στήθος της Pamela, τη μύτη της Βανδή, τα ζυγωματικά της Βίσση, τους κοιλιακούς της Πετρουλάκη, τα γυμνασμένα πόδια της Demi Moor, τα σαρκώδη χείλη της Jolie. Τώρα το χρώμα των μαλλιών είναι αυστηρώς, σύμφωνα με τις προσταγές της μόδας: το καλοκαίρι αποχρώσεις του ξανθού, το χειμώνα μελαχρινό, την άνοιξη ζεστό σοκολατί και το φθινόπωρο κάνεις ανταύγες... Τα μάτια δε, είναι θέμα διάθεσης και περίστασης, πράσινα, μελί, γαλάζια, μπλέ ακόμα και μωβ... και αν δεν μπορείς να καταλήξεις κάπου, μην αγχώνεσαι βρε κουτό, υπάρχουν και χρωματικοί συνδυασμοί... οι φακοί να' ναι καλά!

Στην αρχή ήταν must να βλέπεις "Λάμψη", αργότερα όμως τα πράγματα έγιναν πιο interactive. Πήγαινες στο τηλεοπτικό πλατό και μοιραζόσουν τα εσώψυχα, τα απωθημένα σου, τον πόνο σου, την κρίση κατινισμού σου με την καλή σου φίλη Σια Λιαροπούλου, και τον επιστήθιο φίλο σου Μικρούτσικο. Αργότερα μπορούσες να καταφύγεις στα reality αν ήσουν βέβαια αρκετά τολμηρός. Είχες την δυνατότητα να αποκτήσεις δόξα και φήμη αλλά και να κάνεις καριέρα στο τραγούδι ακόμα και αν η μοναδική σου ικανότητα ήταν να ξύνεσαι στον καναπέ ή να κουνάς τα ωραία σου οπίσθια. Αν πάλι έχανες την ευκαιρία, δεν ανησυχούσες καθώς υπήρχαν και τα παρατράγουδα για να ξεδιπλώσεις το ταλέντο σου. Αλλά τελικά είναι πολύ κουραστικά όλα αυτά, μονότονα... γιατί πολύ απλά δεν σου προσφέρουν και κάτι. Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν ριζικά και μια χαρμόσυνη αχτίδα ελπίδας φάνηκε! Υπάρχει κάτι που μπορεί να μου προσφέρει κάτι ουσιαστικό τελικά. Να με κάνει να νιώσω θηλυκό σωστό, με τα "όλα του", να είμαι το πλήρες πακέτο για κάθε άντρα που σέβεται τον εαυτό του, να αποκτήσω νόημα στη ζωή μου, λόγο ύπαρξης, να είμαι καλά!

Το όνειρο μου θα γίνει πραγματικότητα. Θα γίνω η κομψή κυρία με την ωραία τσάντα (που όλες έχουν) με το ωραίο μαλλί (που όλες έχουν) με την ωραία εποχιακή καμπαρντίνα (που όλες έχουν) με τις πλατφόρμες (που όλες έχουν) με το ωραίο γυαλί ηλίου (που όλες έχουν) γιατί θέλω πολύ απλά να είμαι σαν τις άλλες ωραίες και ταυτόχρονα μοναδική και ανεπανάληπτη για τον τέλειο άντρα , που όλες θέλουν αλλά μόνο εγώ θα έχω.

Θα πάω σε αυτή την ωραία "παραγωγή" η οποία θα με παράγει σε κάτι που θέλω καιρό, ξεφυλλίζοντας τα περιοδικά και χαζεύοντας τις τεράστιες αφίσες με τις καλλίγραμμες και καλοντυμένες καλλονές σε κάθε εύκαιρο κόκκινο φανάρι. Και ενώ το φανάρι άναβε πράσινο, εγώ ακόμα χάζευα τα ζηλευτά τους κάλλη, αλλά πάντα με διέκοπταν οι ανεγκέφαλοι,κοινοί άντρες μέσω κραυγών, κορναρισμάτων ή χειρονομιών, καθώς επίσης και με διάφορα κοσμητικά όπως :"Ξύπνα ζώον!" και "Ξεκούνα μωρή μπαζόλα"! Φτάνει πια! Θα πάρω εκδίκηση απο την Αννούλα που ήταν η ωραία του δημοτικού, απο την Έλενα που ήταν η μοιραία του γυμνασίου, απο την Σοφία που ήταν η κορμάρα του Λυκείου, απο την Τζένη που είναι η προϊσταμένη του γραφείου και απο τον πρώην μου που με έκανε τον τάρανδο του Παγκρατίου. Τώρα η ζωή μου θα αλλάξει! Θα νιώσω σαν τη στρουμφίτα στο στρουμφοχωρίο, ποθητή απο όλους τους τύπους των στρούμφς καθώς θα με πολιορκεί ο Λιχούδης, ο Μπαμπαστρούμφ, ο Προκόπης, ακόμα και αυτός ο γκεοστρούμφ με το λουλουδάκι στο αυτί και το καθρεφτάκι στο χέρι. Θα ξυπνάω το πρωί και θα φοράω 10 χάντρες θαλασσίες στο λαιμό για να μην ματιαστώ μόνη μου στον καθρέφτη του μπάνιου!

Θα με αναλάβουν καλοί άνθρωποι οι οποίοι ενδιαφέρονται για την προσωπική μου προβολή, για την ψυχική μου ισορροπία και αυτοσκοπός τους είναι να πραγματοποιήσουν τα δικά μου όνειρα για να με κάνουν ευτυχισμένη! Θα με κοιτάξουν πολλοί ειδικοί. Θα παρατηρήσουν τα χαρακτηριστικά μου, θα αγγίξουν τις ατέλειες μου και μετά θα πάρουν ένα μαρκαδόρο, ο οποίος θα σχεδιάσει τον νέο μου εαυτό πάνω στο "άσχημο" εγώ μου! Θα υποστώ όλες τις αντιξοότητες, θα υπομείνω στα πάντα στηριζόμενη στη θέληση μου να φτάσω το "απόλυτο". Δεν θα το βάλω κάτω! Αυτού του είδους οι εκπομπές, υπερπαραγωγές θα έλεγα, (βλ."swan") είναι πέρα για πέρα ψυχαγωγικές και επιμορφωτικές. Ψυχαγωγούν το πνεύμα, καλλιεργούν αξίες στον τηλεθεατή και επιμορφώνουν γενιές ανθρώπων, ενώ η προσφορά τους στους συμμετέχοντες είναι ανεκτίμητη! Και αν τελικά το μετανιώσω και θέλω μια άλλη, πιο απλή, εύκολη και γρήγορη λύση... όλα τα πρωινάδικα έχουν τέτοιου είδους προσφορές. Μαζεύουν απλές, μέσες, ελληνίδες νοικοκυρές και μη και τις μετατρέπουν με το ανάλογο μακιγιάζ, χτένισμα, στιλ και ρούχο σε star της ημέρας, αλλαγμένες και ανανεωμένες. Βέβαια η δουλεία αυτή είναι επιφανειακή, αλλά πραγματικά θα είμαι ολόιδια με την ηθοποιό που κάθεται δίπλα μου στον καναπέ του πρωινάδικου.

Θα γίνω αυτό που θέλουν όλοι... μια εικόνα για την φτηνή ελίτ της TV.

Αυτά σκέφτηκε η Ποπίτσα, ένα ηλιόλουστο πρωινό καθώς χάζευε στην 46άρα plasma της καθισμένη αναπαυτικά στον καναπέ της. Σήκωσε το ακουστικό και τηλεφώνησε για να δηλώσει συμμετοχή.

Γιατί η Ελληνική Αλφάβητος δεν είναι τυχαία

2008-05-12T08:56:00.000-07:00

΄Ελαβα σήμερα ένα e-mail το οποίο παρά το γεγονός οτι μου θυμίζει λίγο Λιακόπουλο, είναι άκρως ενδιαφέρον και το περιεχόμενο εντυπωσιακό:

'Η διαδοχή των γραμμάτων στην πλήρη εκφώνηση τους δεν είναι καθόλου τυχαία αλλά πίσω από αυτήν υπολανθάνει μία πλήρης γραμματική, συντακτική και νοηματική συνέχεια, ανωτέρας συλλήψεως. Σύμφωνα με αυτήν την γνωστή μας εκφώνηση, τα ελληνικά γράμματα (αφού προσθέσουμε και το εξαφανισμένο σήμερα έκτο γράμμα: Στίγμα ή Δίγαμμα) ακούγονται και γράφονται ως εξής:
ΑΛΦΑ -ΒΗΤΑ-ΓΑΜΑ -ΔΕΛΤΑ-ΕΨΙΛΟΝ-ΣΤΙΓΜΑ-ΖΗΤΑ -ΗΤΑ-ΘΗΤΑ -ΙΩΤΑ-ΚΑΠΠΑ -ΛΑΜΒΔΑ-ΜΙ -ΝΙ-ΞΙ -ΟΜΙΚΡΟΝ-ΠΙ-ΡΟ-ΣΙΓΜΑ-ΤΑΥ-ΥΨΙΛΟΝ -ΦΙ-ΧΙ -ΨΙ-ΩΜΕΓΑ .

Αποκωδικοποιώντας την γνωστή αυτή διάταξη, που έγινε σύμφωνα με τις αρχές της Ερμητικής φιλοσοφίας, έχουμε τα ακόλουθα:
ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ, (Α)ΜΑ ΔΕ (Ε)Λ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ, ΣΤ(Η) ΙΓΜΑ, ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ ΚΑ ΠΑΛΑΜ, ΔΑ, ΜΗ ΝΥΞ Η, Ο ΜΙΚΡΟΝ, ΠΥΡΟΣ ΙΓΜΑ ΤΑΦΥ (Ε)Ψ ΙΛΩΝ, ΦΥ ΨΥΧΗ Ο ΜΕΓΑ.

Εν συνεχεία, αφού προσθέσουμε τα εννοούμενα συνδετικά και ρήματα που παραλείπονται, έχουμε την ανάδυση μιας θαυμάσιας κοσμογονικής προσευχής - επίκλησης προς την πηγή του φωτός.
ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ! ΑΜΑ ΔΕ ΕΛ ΤΑ ΕΨΙΛΩΝ.
ΣΤΗ ΙΓΜΑ ΖΗ, ΤΑ Η, ΤΑ ΘΗ,
ΤΑ ΙΩΤΑ ΚΑ ΠΑΛΛΑΝ ΔΑ
(ΙΝΑ) ΜΗ
ΝΥΞΗ, Ο ΜΙΚΡΟΝ (ΕΣΤΙ)
ΠΥΡΟΣ (ΔΕ) ΙΓΜΑ ΤΑΦΗ ΕΨΙΛΩΝ,
ΦΥ(ΟΙ) ΨΥΧΗ, Ο ΜΕΓΑ
(ΕΣΤΙ).

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ: Αλ = Ο νοητός ήλιος Φα-ος = Το φως Βη = προστακτική του ρήματος βαίνω (βαδίζω, έρχομαι) Τα = Δοτική άρθρου δωρικού τύπου τη, εις την Γα = Γη (δωρικός τύπος) Αμα = (επιρρ.) συγχρόνως Έλ = ο ορατός Ήλιος, ο Ερχόμενος Έψ = ρήμα έψομαι, εψ-ημένος, ψημένος. Ιλών = Ιλύς (ουσιαστικό), λάσπη, πηλός Στή = προστακτική ρήματος ίστημι. Ίγμα = καταστάλαγμα, απόσταγμα. Ζή = προστακτική ρήματος ζω. Η = υποτακτική ρήματος ειμί, είμαι Θη = προστακτική ρήματος θέτω. Ιώτα = τα ίωγα, τα Εγώ. Παλάν = Ρήμα πάλλω (δονούμαι, περιστρέφομαι) επίθετο παλλάς-πάλλουσι, περιστρεφόμενη (πρβλ: Παλλας Αθηνά). Δά = άλλος τύπος της Γα, Γης (πρβλ: Δαμήτηρ, Δημήτηρ, Δήμητρα=Μητέρα γη). Νύξ = νύκτα. Ο = το οποίο, που Φυ(οι) = ευκτική ρήματος φύω (φυτρώνω, αναπτύσσομαι). Κ.Ο..Κ.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ... ΑΛ, ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΤΟ ΦΩΣ, ΕΛΑ ΣΤΗ ΓΗ!
ΚΑΙ ΕΣΥ ΕΛ ΡΙΞΕ ΤΙΣ ΑΚΤΙΝΕΣ ΣΟΥ ΣΤΗΝ ΙΛΥ ΠΟΥ ΨΗΝΕΤΑΙ (που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού).
ΑΣ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ ΚΑΤΑΣΤΑΛΑΓΜΑ (μία ξηρά) ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΕΓΩ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ, ΝΑ ΥΠΑΡΞΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΝ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ.
ΑΣ ΜΗΝ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ Η ΝΥΚΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟΝ ΚΑΙ
ΚΙΝΔΥΝΕΨΕΙ ΝΑ ΤΑΦΗ (να σβήση, να χαθεί) ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΛΑΓΜΑ ΤΟΥ ΠΥΡΟΣ
ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΒΡΑΖΟΥΣΑ ΙΛΥ, ΚΑΙ ΑΣ ΑΝΑΠΤΥΧΘΕΙ Η ΨΥΧΗ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ, ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΟΛΩΝ!

Θα το εκχριστιανίσω και θα πω "Αμήν"

Για τη Μανούλα που Γιορτάζει

2008-05-11T07:33:00.000-07:00

Μανούλα μου,

θυμάμαι όταν ήμουν παιδί που σου έδινα κάρτες αυτή την ημέρα. Με λέξεις ανορθόγραφες και γραμματάκια που γέρνανε αλλά με λόγια τόσο απλά και τόσο αληθινά, βγαλμένα απ'την καρδιά μου για σένα. Σου έφτιαχνα ζωγραφιές με σένα και με εμένα (και ποτέ δεν ξεχνούσα τον μπαμπούλη απο την εικόνα) με χρωματιστά λουλούδια και σπίτια με στραβές σκεπές, καμιά φορά και με δύο ήλιους, τραπεζάκι με καρέκλες για να κάτσουμε, και πολλές καρδιές να μας περικυκλώνουν. Και μπορεί άλλοι να μην καταλάβαιναν μανούλα, αλλά εσύ και ο μπαμπάς πάντα ξέρατε, τι ήθελε να πει ο καλλιτέχνης. Και εγώ σου έφερνα το δώρο σου με καμάρι, μια κάρτα, ζωγραφιά και ένα λουλούδι και ήμουν περήφανη για σένα. Θυμάμαι που για να μην ζηλεύει ο μπαμπάς, έφτιαχνα και σε αυτόν μια καρτούλα. Σε εσένα κόκκινη και σε εκείνον γαλάζια, γιατί εκείνος δεν είχε γιορτή και δεν ήθελα να στεναχωρηθεί.

Αγκαλιά δεν υπάρχει άλλη σαν τη δική σου μανούλα, τόσο ζεστή και τόσο μεγάλη, τόσο δική μου. Ούτε μυρωδιά σαν τη δική σου υπάρχει... Έχω τόσα να γράψω για σένα και τον μπαμπά που με φέρατε στον κόσμο και μου χαρίσατε τον κόσμο σας και μου δείξατε πως πρέπει να νιώθω και να πορεύομαι. Ανέχεστε τις αδυναμίες μου, τα ελαττώματα μου, τις παραξενιές μου και πάντα με συγχωρείτε ό,τι και αν κάνω ή αν πω. Μου μάθατε πως αγαπάνε και αυτό είναι σπουδαίο μάθημα!

Ευχαριστώ τον Θεό κάθε μέρα για όλα αυτά.

Ένα ποίημα για σένα μανούλα μου... που σήμερα έχεις την τιμητική σου.

( Η ΜΑΝΑ - Γεωργίου Μαρτινέλλη )

''Μάνα'' κράζει το παιδάκι,

''Μάνα'' ο νιος και ''Μάνα'' ο γέρος,

''Μάνα'' ακούς σε κάθε μέρος,

α ! τι όνομα γλυκό.

Τη χαρά σου και τη λύπη

με τη μάνα τη μοιράζεις,

ποθητά την αγκαλιάζεις,

δεν της κρύβεις μυστικό.

Εις τον κόσμον άλλο πλάσμα

δεν θα βρεις να σε μαντεύει,

σαν τη μάνα που λατρεύει,

σαν τη μάνα που πονεί.

Την υγειά της, τη ζωή της,

όλα η μάνα τ' αψηφάει

για το τέκνο π' αγαπάει,

για το τέκνο που φιλεί.

'Όπου τρέχεις, πάντα η μάνα

με το νου σε συντροφεύει,

σε προσμένει, σε γυρεύει σ

μ' ανυπόμονη καρδιά.

Κι αν σκληρός εσύ φαρμάκια

την ποτίζεις την καημένη,

πάντα η μάνα σ' α ' πανταίνει

με τα ολόθερμα φιλιά.

Δυστυχής όποιος τη χάνει

'0 καημός είναι μεγάλος

Σαν τη μάνα δεν είν' άλλος

εις τον κόσμο Θησαυρός.

Κι' όποιος μάνα πια δεν έχει,

''Μάνα'' κράζει στ' όνειρό του.

Πάντα ''Μάνα'' στον καημό

του είν' ο μόνος στεναγμός !

Η Μάχη Των Φύλων

2008-05-08T23:27:00.000-07:00

Ε ναι λοιπόν! Βαρέθηκα τις κλισέ ατάκες που λέμε οι γυναίκες για τους άντρες και πιο πολύ βαρέθηκα τις κλισέ συμπεριφορές, πράξεις και αντιδράσεις. Κουράστηκα να ακούω καθημερινώς : "οι άντρες έχουν γίνει το θήραμα, δεν είναι πια οι κυνηγοί", "είναι όλοι τους gay!", " πω πω τον λιγούρη!", "όλα τα γουρούνια την ίδια μούρη έχουν!" και λοιπές κοινότυπες...

Πρόσεξε να δεις Λίλα μου... γουρούνια ναι πάντα ήταν και θα είναι... το έχουν στο αίμα τους... και εδώ που τα λέμε καλύτερα λίγο γουρούνια παρά μετροσέξουαλ... να μπερδέυεις τις ενυδατικές σου με τις δικές του και τα μπλουζάκια σου με τα φούξια ρούχα του, α sorry ξέχασα, τα δικά του είναι ροζάκι απαλό! Να μιλήσω και για τα εσώρουχα ή θα παρεκτραπώ;

Gay ευτυχώς παρά την λειψανδρεία που αντιμετωπίζουμε, δεν έχουν απογίνει όλοι... έχουν μείνει θέλω να ελπίζω αρκετοί απο τους original! Αλλά και "αυτούς που μένουν" σε παρακαλώ μη τους αποπαίρνεις και το μετανιώσουν.

Και τώρα θα σου πω για τον άντρα θήραμα... Βαριέται πίστεψε με! Και εμείς τον κάναμε έτσι! Όχι ακριβώς "εμείς", μην το πάρεις προσωπικά! Κάποιες που μοιράζουν τις χυλόπιτες αβέρτα και έχουν πάει 35 και περιμένουν τον Pitt της Jolie και τελικά συμβιβάζονται και καταλήγουν στον Μαύρο Pitt, ή στον Pitt Παπαδάκο για να μάθουν τα αισθηματικά τους! Αλλά μην ξεχνάς είναι και οι άλλες! Κάποιες απο εμάς, που είδανε και πάθανε ή ρίσκαραν μια φορά και είδαν οτι έχει αποτέλεσμα να κάνουν το πρώτο βήμα και το διαδώσανε και πλέον, οι νέες γενιές το θεωρούν τόσο φυσιολογικό που πιστεύουν ακράδαντα πιά οτι " έτσι γίνεται". "Τον είδα και του την έπεσα!" διατυμπανίζει η νεαρά στις φίλες της με καμάρι. Τώρα φταίει ο Μπάμπης να το πάρει πάνω του; Εσύ να ξεροσταλιάζεις στο απέναντι τραπέζι και να αναστενάζεις για να έρθει το ατόφιο αρσενικό να σου μιλήσει... και η ώρα περνάει και περνάει... και βαριέσαι και ξενερώνεις και φεύγεις και τίποτα! Και γιατί να κάνει κίνηση; Γιατί να "εκτεθεί"; Γιατί να διακινδυνέψει να "τον στείλεις"; Αφού θα έρθει εκείνη και θα του τα πεί στα ίσα μια χαρά! Αλλά κακό του κεφαλιού σου αγόρι μου γιατί θα γεράσεις και δεν θα έχεις "επικοινωνήσει" ακόμα με ένα κορίτσι της προκοπής! Ναι ναι ξέρω... "Θες να περνάς καλά! Να ζεις το τώρα!". Μόνο που το "τώρα" σου, καθόταν στο απέναντι τραπέζι και δεν το έζησες!

Πρόσεξε Μπάμπη μου τώρα και εσύ γιατί η Λίλα έχει και αυτή τα δίκια της το κορίτσι!

Τόση ώρα στο απέναντι τραπέζι, τόσο καιρό στο διπλανό θρανιό, γραφείο, διαμέρισμα και το χειρότερο... τόσα χρόνια στην παρέα σου! Θα περιμένει για πολύ; Τι;; " Να κάνει αυτή κίνηση!"; Δεν μπορεί! Είναι παραδοσιακό κορίτσι αυτό! Έχεις ανασφάλειες το ξέρω! Αλλά έχει και αυτή! Δεν είναι λιγούρης ο άντρας που θα κινηθεί ευγενικά και θα εκφραστεί έξυπνα και εύστοχα, μην ανησυχείς! Εμείς το ξέρουμε καλά αυτό! Εσύ ξέρεις τι γίνεται μετά την πρόταση σου για φαγητό/ καφέ/ σινεμά; Όλες μας οι φίλες ενημερώνονται... και πρώτη απ'όλες η ξινή "άσπονδη φίλη" μας που σου την έπεφτε στο φωτοτυπικό του γραφείου! Προετοιμαζόμαστε ψυχολογικά αλλά κύριως εμφανισιακά... μάλλια, νύχια, μακιγιάζ, κρέμες, κρεμόυλες, βαζάκια, μπουκαλάκια , κουτάκια. Κρέμα νυχτός, που ποτέ δεν βάζαμε, κρέμα ημέρας , που βαριόμασταν μέχρι τώρα να βάλουμε, κρέμα για το σώμα, κρέμα για άμεσα και ορατά αποτελέσματα, κρέμα για σφριγηλό δέρμα, κρέμα για ενυδάτωση και λάμψη, κρέμα κατά της κυτταρίτιδας, κρέμα ματιών , κρέμα αναζωογόνησης, κρέμα με λουλουδένιο άρωμα, κρέμα με φρουτένιο άρωμα. Αν υπάρχει βέβαια μια που να τα έχει όλα γλιτώνουμε χρόνο γιατί έχουμε και άλλα να κάνουμε... Έχουμε να αδειάσουμε όλη μας τη ντουλάπα, να αλλάξουμε καμιά δεκαριά φορές και στο τέλος... αφού όλα μας τα ρούχα θα είναι πεταμένα πάνω στο κρεβάτι και εμείς ημίγυμνες... θα καταλήξουμε : "ΦΦφφφ!! Δεν έχουμε ρούχα να βάλουμε!!!" Αλλα τελικά θα τα καταφέρουμε και θα έρθουμε να σε συναντήσουμε, ομολογουμένως με μια μικρή καθυστέρηση! Ενώ εσύ... θα πεις στον κολλητό οτι θα βγεις με κάποια που "παίζει κάτι" και "εντάξει λέει!!!" θα κάνεις το 5λεπτο ντουζάκι σου, θα φορέσεις το τζινάκι σου, το λευκό σου πουκαμισάκι, θα φτιάξεις μαλλί (θα σου πάρει 3-7 λεπτά το πολύ) αν δεν βαριέσαι, λίγο άρωμα και έξω απο την πόρτα! Παραπάνω χρήματα ελπίζω να πήρες μαζί... Ναι ρε θα κεράσεις! Και μη μου πεις τώρα : " Ισότητα δεν θέλατεεε;;;", " Ανεξαρτησία δεν θέλατε;;;" Ισότητα και ανεξαρτησία είχαμε πάντα... Το άλλο μας μισό θέλουμε! Γι αυτό δείξε μας ενδιαφέρον, προστάτεψε μας, κάνε μας να νιώσουμε μοναδικές , που ήδη είμαστε δηλαδή, και δεν θα χάσεις!

Ζήτα σήμερα τη ζάχαρη απο το "κορίτσι της διπλανής πόρτας", πλησιάσε την κοπέλα της πάρεας που "υπάρχει καιρό κάτι" αλλά πάντα κάνεις τον κινέζο, πες μια απλή καλημέρα σε εκέινη απο το διπλανό τμήμα! Ίσως να σε περιμένει! Η ζωή είναι τόσο απλή... εμείς κάνουμε τα πράγματα δύσκολα και τις σχέσεις μας περίπλοκες και μπερδεμένες! Ένα βηματάκι είναι! Θα τολμήσεις;

Ένα ξεχασμένο σημείωμα...

2008-05-07T06:53:00.000-07:00

Απο μικρή μου άρεσαν οι σκέψεις και τα ταξίδια του μυαλού. Τα πιο όμορφα όνειρα τα έκανα με τα μάτια ανοιχτά... Μα αυτό που μου άρεσε απο όλα περισσότερο ήταν να αφουγκράζομαι τις σκέψεις, τα μηνύματα, τα αποφθέγματα και τα όνειρα των άλλων. Αυτοί οι "άλλοι" μπορούσαν να είναι απο τους πιό καθημερινούς, απλούς και "ασήμαντους", μέχρι τους πιο επιφανείς ανθρώπους, που έγραψαν λογοτεχνία, ποίηση , μουσική, ιστορία... μα πιο πολύ μου άρεσαν εκείνοι που τα ανέτρεψαν.

Μέσα στον εφηβικό μου ενθουσιασμό τα πράγματα που μου κέντριζαν περισσότερο το ενδιαφέρον ήταν αυτά που δεν μπορούσα να αντιληφθώ, που δεν είχα νιώσει ακόμα και είχα μια μανία να τα κρατώ σε σημειώσεις, μπλοκάκια, χαρτάκια. Εκείνα που ξεχώριζα τα καρφίτσωνα σε ένα πινακάκι πάνω απο το γραφείο μου για να τα έχω εκεί απέναντι μου και να μου θυμίζουν όσα δεν έχω νιώσει ακόμα και πρέπει να ζήσω για να καταλάβω.
Τόσα χρόνια λοιπόν μπροστά στα μάτια μου, ακριβώς απέναντι μου βρίσκονταν λίγες λέξεις του Καββαδία. Μέσα στον πυρετό της καθημερινότητας και της ρουτίνας αυτές οι λέξεις ξεθώριασαν, όπως ακριβώς και ο εφηβικός μου ενθουσιασμός.
Μέρες τώρα ένιωθα σαν απομονωμένο και έρημο νησί, ξεχασμένο και απρόσιτο. Βούλιαζα στο κενό που αφήνουν πίσω τους αυτοί που φεύγουν και εσύ μένεις ακίνητος και δεν θες τίποτε άλλο απο το να γυρίσει εκείνος που έφυγε, να σου δώσει πίσω όσα πήρε και ακόμα περισσότερα... αυτά που θα σου χαρίσει απο μόνος του, τα δικά του κομμάτια, τον εαυτό του.
Ενω λοιπόν η σκέψη μου και η φαντασία μου συναγωνίζονταν την ταχύτητα του φωτός και τον πεσιμισμό του Καρυωτάκη και φυσικά θριαμβευαν... Τα μάτια μου καρφώθηκαν σ'ενα πρόχειρογραμμένο post it απέναντι μου... σε λίγες λέξεις που φτάσαν απο πολύ μακριά... σαν γράμμα σε μπουκάλι που ρίξαν τα παιδιά στη θάλασσα γελώντας και ήταν σίγουρα οτι κάποιος, κάπου, κάποτε θα το διαβάσει.

" Η θύμηση αξίσει μονάχα όταν ξέρεις πως θα κινήσεις για καινούργιο ταξίδι.
Η χειρότερη άρνηση, η μεγαλύτερη απελπισία είναι να φουντάρεις στον τόπο σου
και να ζείς με τις αναμνήσεις... "

Σαν κάποιος να με σκούντιξε πεισματικά να ξυπνήσω και να συγκεντρωθώ...

Ήδη άρχισα τις επισκευές στο καράβακι μου και ανασυγκροτώ το πλήρωμα...

Τα τυπικά τηλεφωνήματα

2008-05-05T13:39:00.000-07:00

"Τι κάνεις εσύ γενικά; Πώς ήταν η μέρα σου;" την ρώτησε εκείνος.

Εκείνη σώπασε για λίγο προσπαθώντας να βάλει τις σκέψεις της σε μια σειρά...
Είχε ξυπνήσει εκείνο το πρωινό σίγουρη οτι θα έβλεπε κάτι απο εκείνον στο κινητό της... Ένα μήνυμα, μια κλήση... Μα τίποτα... Σηκώθηκε απο το κρεβάτι πείθοντας τον εαυτό της οτι εκείνη η μέρα θα ήταν πιο φωτεινή απο τις προηγούμενες. Αλλιώτικη. Πείστηκε...
Ετοιμάστηκε. Κοίταξε τον εαυτό της πολλές φορές στον καθρέφτη. 'Εφτιαξε τα μαλλιά της όπως του αρέσουν, έβαλε το χρώμα που του άρεσε στα χείλη της και ντύθηκε το αγαπημένο του άρωμα, σαν να επρόκειτο να τον έβλεπε... Έστω και τυχαία.
Βγήκε απο το σπίτι και έφτασε στο σταθμό του τρένου. Κοίταξε προσεχτικά γύρω της, μήπως είναι κατα τύχη κάπου εκεί. Άγνωστα πρόσωπα. Άγνωστα σώματα. Την παρέσυραν με τον ρυθμό τους μέσα στο βαγόνι.
Το τρένο ξεκίνησε. Ο θόρυβος του τρένου, τα βήματα των ανθρώπων, οι ομιλίες τους ήταν όλα αθόρυβα, βουβά. Τα χρώματα της άνοιξης στα παράθυρα του τρένου έμοιαζαν διάφανα, άυλα... σχεδόν ειρωνικά.
"Δεν έχει νόημα" σκέφτηκε και η σκέψη της ήταν τόσο δυνατή που της φάνηκε οτι την άκουσαν οι άγνωστοι επιβάτες και σαν το χορό μιας τραγωδίας την κοίταξαν με βλέμμα επιβεβαίωσης... σαν να ήξεραν και αυτοί.
Είχε περάσει κιόλας 3 σταθμούς και έμεναν άλλοι τόσοι για να φτάσει στον προορισμό της. Αδιαφόρησε... Δεν ήταν ο προορισμός που ήθελε να φτάσει... Ήταν απλά ο προορισμός του "πρέπει" και εκείνη ήθελε τέρμα το σταθμό "Θέλω", που ήταν εκείνος... Μα δεν μπορούσε πια να φτάσει εκεί. Κατέβηκε στον επόμενο σταθμό, τόσο βιαστική. Ανέβηκε στη γέφυρα και άλλαξε κατεύθυνση. Πήρε το τρένο του γυρισμού.
Στο σπίτι επέστρεψε με ένα μεγάλο μπουκέτο χρωματιστά λουλούδια που αγόρασε στο δρόμο της επιστροφής. Μόνο εκείνα μπορούσαν να της θυμήσουν οτι ήρθε η άνοιξη, της αλλαγής και του έρωτα. "Της αλλαγής σίγουρα" αναφώνησε καθώς τα έβαζε σε ένα βάζο όλο δροσιά και ζωή.
Εκείνη τη μέρα έκανε πολλά πράγματα. Διάβασε τα γράμματα του, εκείνα που ήξερε απέξω και συχνά τα ψιθύριζε και μέσα στον ύπνο της, για πολλοστή φορά. Έφαγε χαμογελώντας καθώς θυμόταν τις στιγμές που τρώγανε μαζί, τα πειράγματα, τα λόγια, τα χάδια. Μετά ξεφύλλισε κάτι ξεχασμένες σημειώσεις του, γεμάτες μουτζούρες και περιέργα σχέδια που έκανε ασυναίσθητα μιλώντας στο τηλέφωνο. Κύβους, ρόμβους, μαργαρίτες, υπογραφές με το όνομα του. Λέξεις βιαστικά γραμμένες, συγκεχυμένες που χρήζαν αποκρυπτογράφηση. Αλλα εκείνη τις καταλάβαινε, μόνο αυτός και εκείνη. Και έτσι ένιωθε κοντά του, κομμάτι του.
Βουτηγμένη στις σκέψεις και τις αναδρομές δεν θυμάται πόσες ώρες πέρασε έτσι, μέσα στην γλυκόπικρη νιρβάνα της θύμησης του. Δεν αναρωτήθηκε όμως στγμή αν το ίδιο ένιωθε και εκέινος. Μάλλον γιατί δεν ήθελε να αποδεχτεί την άρνηση. Το "όχι", το "δεν", το "μη" του της φαίνονταν βασανιστικά και τα έδιωχνε απο τη σκέψη της. Μόνο απο εκεί μπορούσε, γιατί στην καρδιά της έμοιαζαν με ηχώ... που όλο επαναλαμβάνεται και όλο πονάει. Δυστυχώς η καρδιά δεν έχει αυτιά να τα κλείσεις, απλώς υπομένεις.
Όλα αυτά έφεραν μαζί τους ένα αεράκι που της πάγωνε το κορμί απο άκρη σε άκρη, μέσα και έξω. Σκέφτηκε να λιώσει τους πάγους με ένα ζεστό μπάνιο. Αλλά η απουσία του συνέχιζε να την βασανίζει. Κουλουριάστηκε στην άδεια μπανιέρα και ένιωσε να πνίγεται. Η απουσία ειναι ωκεανός, απέραντος και βαθύς.
Τυλίχτηκε με την πετσέτα. "Όλα θα πάνε καλά, θα δεις!" παρηγόρησε τον εαυτό της και του χαμογέλασε δειλά στον καθρέφτη. Η ελπίδα φώλιασε μέσα της. Μάταιη; Ποτέ η ελπίδα δεν είναι μάταιη. Τουλάχιστον γιατρεύει έστω και προσωρινά. Ακόμα και μια στιγμή επιφανειακής γιατρειάς την λύτρωνε.

"Τέλεια!" του απάντησε με τόση σιγουριά που σχεδόν έπειθε και τον εαυτό της. Ακούστηκε τόσο ικανοποιημένη. Και πράγματι ήταν. Ικανοποιημένη που τα δάκρυα δεν γίνονται αντιληπτά απο το τηλέφωνο.

'Αφησε λεύτερα τα χέρια μου...

2008-04-22T16:50:00.000-07:00

'Αφησε λεύτερα τα χέρια μου

και την καρδιά μου, άφησε λεύτερη!

'Αφησε τα δάχτυλά μου να τρέξουν

στους δρόμους του κορμιού σου.

Το πάθος - αίμα, φωτιά, φιλιά -

με ανάβει με τρεμουλιαστές φλόγες.

Αλλά εσύ δεν ξέρεις τι είναι τούτο!
Είναι η καταιγίδα των αισθήσεών μου

που διπλώνει τον ευαίσθητο δρυμό των νεύρων μου.

Είναι η σάρκα που φωνάζει με τις διάπυρες γλώσσες της!

Είναι η πυρκαγιά!

Και συ είσαι εδώ, γυναίκα σαν άθικτο ξύλο

τώρα που η καμμένη μου ζωή

πετάει προς το γεμάτο με άστρα,

σαν τη νύχτα, σώμα σου!

'Αφησε λεύτερα τα χέρια μου

και την καρδιά μου, άφησε λεύτερη!

Δεν είναι έρωτας,

είναι επιθυμία που ξεραίνεται και σβήνει,

είναι καταιγισμός από ορμές,

προσέγγιση του απίθανου,

αλλά υπάρχεις εσύ,

υπάρχεις εσύ για να μου δώσεις τα πάντα,

και για να μου δώσεις αυτό που κατέχεις ήρθες στη γη -

όπως εγώ ήρθα για να σε περιέχω

για να σε επιθυμώ,

για να σε δεχτώ!

Pablo Neruda

2008-04-22T16:13:00.000-07:00

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω

Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος

Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανήσεντόνια

Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη

Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω

Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές

Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σ’έχουν τά κύματα

Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς

Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"

Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο

Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο

Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά

Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά

Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες

Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει

Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει

Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ

Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ

Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό

Εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμο

Τόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά

Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτικήΚαμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα

Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο

Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα

Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου

Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι

Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο

Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα...

Οδυσσέας Ελύτης- Μονόγραμμα